pieniacki

Polish

Etymology

    From pieniacz + -cki.[1] First attested in 1733.[2]

    Pronunciation

     
    • IPA(key): /pjɛˈɲat͡s.ki/
    • (Middle Polish) IPA(key): /pjɛˈɲat͡s.ki/, /pjɛˈɲɒt͡s.ki/
    • Rhymes: -at͡ski
    • Syllabification: pie‧niac‧ki

    Adjective

    pieniacki (not comparable, no derived adverb)

    1. (relational) barrator (one who is guilty of barratry, vexing others with frequent and often groundless lawsuits)

    Declension

    Declension of pieniacki (velar)
    singular plural
    masculine animate masculine inanimate feminine neuter virile (= masculine personal) non-virile
    nominative/vocative pieniacki pieniacka pieniackie pieniaccy pieniackie
    genitive pieniackiego pieniackiej pieniackiego pieniackich
    dative pieniackiemu pieniackiej pieniackiemu pieniackim
    accusative pieniackiego pieniacki pieniacką pieniackie pieniackich pieniackie
    instrumental pieniackim pieniacką pieniackim pieniackimi
    locative pieniackim pieniackiej pieniackim pieniackich

    References

    1. ^ Bańkowski, Andrzej (2000), “pieniacki”, in Etymologiczny słownik języka polskiego [Etymological Dictionary of the Polish Language] (in Polish)
    2. ^ Stanisław Bogusław Leszczyński (1733), Głos wolny wolność ubezpieczający‎[1] (in Polish), page 143

    Further reading