percontatus
Latin
Alternative forms
- percūnctātus
Etymology
Perfect active participle of percontor.
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [pɛr.kɔnˈtaː.tʊs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [per.konˈtaː.tus]
Participle
percontātus (feminine percontāta, neuter percontātum); first/second-declension participle
- having inquired; having questioned; having interrogated
- having detected; having found out through investigation
Declension
First/second-declension participle.
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | ||
| nominative | percontātus | percontāta | percontātum | percontātī | percontātae | percontāta | |
| genitive | percontātī | percontātae | percontātī | percontātōrum | percontātārum | percontātōrum | |
| dative | percontātō | percontātae | percontātō | percontātīs | |||
| accusative | percontātum | percontātam | percontātum | percontātōs | percontātās | percontāta | |
| ablative | percontātō | percontātā | percontātō | percontātīs | |||
| vocative | percontāte | percontāta | percontātum | percontātī | percontātae | percontāta | |