peacaigh

Irish

Etymology 1

From Middle Irish pecdaigid.[1] By surface analysis, peaca (“sin”) +‎ -igh.

Verb

peacaigh (present analytic peacaíonn, future analytic peacóidh, verbal noun peacú, past participle peacaithe)

  1. to sin
Conjugation
Conjugation of peacaigh (second conjugation)
indicative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present peacaím peacaíonn tú;
peacaír†
peacaíonn sé, sí peacaímid;
peacaíonn muid
peacaíonn sibh peacaíonn siad;
peacaíd†
a pheacaíonn; a pheacaíos peacaítear
past pheacaigh mé; pheacaíos pheacaigh tú; pheacaís pheacaigh sé, sí pheacaíomar; pheacaigh muid pheacaigh sibh; pheacaíobhair pheacaigh siad; pheacaíodar a pheacaigh peacaíodh
past habitual pheacaínn /
peacaínn‡
pheacaíteá /
peacaíteá‡
pheacaíodh sé, sí /
peacaíodh sé, sí‡
pheacaímis; pheacaíodh muid /
peacaímis‡; peacaíodh muid‡
pheacaíodh sibh /
peacaíodh sibh‡
pheacaídís; pheacaíodh /
peacaídís‡; peacaíodh siad‡
a pheacaíodh pheacaítí /
peacaítí‡
singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
future peacóidh mé;
peacód;
peacóchaidh mé†
peacóidh tú;
peacóir†;
peacóchaidh tú†
peacóidh sé, sí;
peacóchaidh sé, sí†
peacóimid;
peacóidh muid;
peacóchaimid†;
peacóchaidh muid†
peacóidh sibh;
peacóchaidh sibh†
peacóidh siad;
peacóid†;
peacóchaidh siad†
a pheacóidh; a pheacós; a pheacóchaidh†; a pheacóchas† peacófar; peacóchar†
conditional pheacóinn; pheacóchainn† /
peacóinn‡; peacóchainn†‡
pheacófá; pheacóchthᆠ/
peacófá‡; peacóchthᆇ
pheacódh sé, sí; pheacóchadh sé, s토/
peacódh sé, sí‡; peacóchadh sé, s톇
pheacóimis; pheacódh muid; pheacóchaimis†; pheacóchadh muid† /
peacóimis‡; peacódh muid‡; peacóchaimis†‡; peacóchadh muid†‡
pheacódh sibh; pheacóchadh sibh† /
peacódh sibh‡; peacóchadh sibh†‡
pheacóidís; pheacódh siad; pheacóchaidís†; pheacóchadh siad† /
peacóidís‡; peacódh siad‡; peacóchaidís†‡; peacóchadh siad†‡
a pheacódh; a pheacóchadh† pheacófaí; pheacóchtha토/
peacófaí‡; peacóchtha톇
subjunctive singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present go bpeacaí mé;
go bpeacaíod†
go bpeacaí tú;
go bpeacaír†
go bpeacaí sé, sí go bpeacaímid;
go bpeacaí muid
go bpeacaí sibh go bpeacaí siad;
go bpeacaíd†
— go bpeacaítear
past dá bpeacaínn dá bpeacaíteá dá bpeacaíodh sé, sí dá bpeacaímis;
dá bpeacaíodh muid
dá bpeacaíodh sibh dá bpeacaídís;
dá bpeacaíodh siad
— dá bpeacaítí
imperative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
— peacaím peacaigh peacaíodh sé, sí peacaímis peacaígí;
peacaídh†
peacaídís — peacaítear
past participle peacaithe
verbal noun peacú

† archaic or dialect form
‡ dependent form

Further reading

  • A. Palandri, Ú. Bhreathnach, M. Měchura, G. Ó Cleircín, and B. Ó Raghallaigh, (2026), “peacaigh”, in Taisce Chanúintí na Gaeilge - Repository of Irish Dialects‎[1] (in Irish and English), Dublin City University
  • Dinneen, Patrick S. (1927), “peacuighim”, in Foclóir Gaeḋilge agus Béarla [Irish and English Dictionary], 2nd edition, Dublin: Irish Texts Society, page 835; reprinted with additions 1996, →ISBN
  • “peacaigh”, in Foclóir Nua Gaeilge (in Irish), Foras na Gaeilge, 2013–2026
  • Ó Dónaill, Niall (1977), “peacaigh”, in Foclóir Gaeilge–Béarla [Irish–English Dictionary], Dublin: An Gúm, →ISBN

Etymology 2

See the etymology of the corresponding lemma form.

Adjective

peacaigh

  1. inflection of peacach:
    1. masculine vocative/genitive singular
    2. (archaic) feminine dative singular

Noun

peacaigh m

  1. inflection of peacach:
    1. vocative/genitive singular
    2. nominative/dative plural

Mutation

Mutated forms of peacaigh
radical lenition eclipsis
peacaigh pheacaigh bpeacaigh

Note: Certain mutated forms of some words can never occur in standard Modern Irish.
All possible mutated forms are displayed for convenience.

References

  1. ^ Gregory Toner, Sharon Arbuthnot, Máire Ní Mhaonaigh, Marie-Luise Theuerkauf, Dagmar Wodtko, editors (2019), “pecthaigid or dil.ie/34243”, in eDIL: Electronic Dictionary of the Irish Language