oprawca

Polish

Etymology

    From oprawić + -ca.

    Pronunciation

    • IPA(key): /ɔˈpraf.t͡sa/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -aft͡sa
    • Syllabification: o‧praw‧ca

    Noun

    oprawca m pers (female equivalent oprawczyni)

    1. torturer
    2. executioner, hangman
      Synonym: kat

    Declension

    Declension of oprawca
    singular plural
    nominative oprawca oprawcy, oprawce1
    genitive oprawcy oprawców
    dative oprawcy oprawcom
    accusative oprawcę oprawców
    instrumental oprawcą oprawcami
    locative oprawcy oprawcach
    vocative oprawco oprawcy

    1Deprecative.

    Further reading

    • “oprawca”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “oprawca”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)