omownik

See also: omównik

Polish

Alternative forms

Etymology

    From omówić + -nik. First attested in 1586.[1]

    Pronunciation

    • IPA(key): /ɔˈmɔv.ɲik/
    • Rhymes: -ɔvɲik
    • Syllabification: o‧mow‧nik

    Noun

    omownik m inan

    1. (obsolete, grammar) term stating the extent of another term or sentence

    Declension

    Declension of omownik
    singular plural
    nominative omownik omowniki
    genitive omownika omowników
    dative omownikowi omownikom
    accusative omownik omowniki
    instrumental omownikiem omownikami
    locative omowniku omownikach
    vocative omowniku omowniki

    Noun

    omownik m pers

    1. (obsolete) slanderer
      Synonym: oszczerca

    Declension

    Declension of omownik
    singular plural
    nominative omownik omownicy, omowniki1
    genitive omownika omowników
    dative omownikowi omownikom
    accusative omownika omowników
    instrumental omownikiem omownikami
    locative omowniku omownikach
    vocative omowniku omownicy

    1Deprecative.

    adjective
    adverb
    verbs

    References

    1. ^ Maria Renata Mayenowa, et al., editors (2010-2023), “omownik”, in Słownik Polszczyzny XVI Wieku [A Dictionary of 16th Century Polish]

    Further reading