obrutus

Latin

Etymology

Perfect passive participle of obruō.

Participle

obrutus (feminine obruta, neuter obrutum); first/second-declension participle

  1. overwhelmed, overthrown
  2. buried, concealed

Declension

First/second-declension adjective.

Derived terms

References

  • “obrutus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • “obrutus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
  • “obrutus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
  • Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book‎[1], London: Macmillan and Co.
    • to be involved in many undertakings; to be much occupied, embarrassed, overwhelmed by business-claims: multis negotiis implicatum, districtum, distentum, obrutum esse
    • to be virtuous: virtute praeditum, ornatum esse (opp. vitiis obrutum esse)
    • to be vicious, criminal: vitiis, sceleribus inquinatum, contaminatum, obrutum esse
    • to be deeply in debt: aere alieno obrutum, demersum esse