obmówca

See also: obmowca, obmowcą, and obmówcą

Old Polish

Etymology

    From obmówić + -ca. First attested in c. 1500.

    Pronunciation

    • IPA(key): (10th–15th CE) /ɔbmɔːft͡sʲa/
    • IPA(key): (15th CE) /ɔbmoft͡sʲa/

    Noun

    obmówca m animacy unattested

    1. (attested in Greater Poland) badmouther, slanderer
      Synonyms: obmawiacz, omówca
      • 1908 [c. 1500], Bolesław Erzepki, editor, Przyczynki do średniowiecznego słownictwa polskiego. I. Glosy polskie wpisane do łacińsko-niemieckiego słownika drukowanego w roku 1490‎[1], Lubiń, page 54:
        Obmowczą obtrectator
        [Obmowca obtrectator]
    verbs

    Descendants

    • Polish: obmówca

    References

    Polish

    Alternative forms

    Etymology

      Inherited from Old Polish obmówca. By surface analysis, obmówić + -ca.

      Pronunciation

       
      • IPA(key): /ɔbˈmuf.t͡sa/
      • Rhymes: -uft͡sa
      • Syllabification: ob‧mów‧ca

      Noun

      obmówca m pers

      1. (dated or literary) slanderer, calumniator
        Synonyms: obmawiacz, obmównik, oszczerca, potwarca

      Declension

      Declension of obmówca
      singular plural
      nominative obmówca obmówcy, obmówce1
      genitive obmówcy obmówców
      dative obmówcy obmówcom
      accusative obmówcę obmówców
      instrumental obmówcą obmówcami
      locative obmówcy obmówcach
      vocative obmówco obmówcy

      1Deprecative.

      verbs

      Further reading