munico
Latin
Etymology
Presumably from either mūnis + -icō or from an unattested *mūnicus + -ō. The former term is, by surface analysis, from mūnis + -icus. However, there is evidence of a similar adjective in Oscan 𐌌𐌞𐌝𐌍𐌝𐌊𐌖 (múíníku), from Proto-Italic *moinis.[1]
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [ˈmuː.nɪ.koː]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [ˈmuː.ni.ko]
Verb
mūnicō (present infinitive mūnicāre, perfect active mūnicāvī, supine mūnicātum); first conjugation
- synonym of commūnicō
Conjugation
Conjugation of mūnicō (first conjugation)
| indicative | singular | plural | |||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| first | second | third | first | second | third | ||||||||
| active | present | mūnicō | mūnicās | mūnicat | mūnicāmus | mūnicātis | mūnicant | ||||||
| imperfect | mūnicābam | mūnicābās | mūnicābat | mūnicābāmus | mūnicābātis | mūnicābant | |||||||
| future | mūnicābō | mūnicābis | mūnicābit | mūnicābimus | mūnicābitis | mūnicābunt | |||||||
| perfect | mūnicāvī | mūnicāvistī | mūnicāvit | mūnicāvimus | mūnicāvistis | mūnicāvērunt, mūnicāvēre | |||||||
| pluperfect | mūnicāveram | mūnicāverās | mūnicāverat | mūnicāverāmus | mūnicāverātis | mūnicāverant | |||||||
| future perfect | mūnicāverō | mūnicāveris | mūnicāverit | mūnicāverimus | mūnicāveritis | mūnicāverint | |||||||
| passive | present | mūnicor | mūnicāris, mūnicāre |
mūnicātur | mūnicāmur | mūnicāminī | mūnicantur | ||||||
| imperfect | mūnicābar | mūnicābāris, mūnicābāre |
mūnicābātur | mūnicābāmur | mūnicābāminī | mūnicābantur | |||||||
| future | mūnicābor | mūnicāberis, mūnicābere |
mūnicābitur | mūnicābimur | mūnicābiminī | mūnicābuntur | |||||||
| perfect | mūnicātus + present active indicative of sum | ||||||||||||
| pluperfect | mūnicātus + imperfect active indicative of sum | ||||||||||||
| future perfect | mūnicātus + future active indicative of sum | ||||||||||||
| subjunctive | singular | plural | |||||||||||
| first | second | third | first | second | third | ||||||||
| active | present | mūnicem | mūnicēs | mūnicet | mūnicēmus | mūnicētis | mūnicent | ||||||
| imperfect | mūnicārem | mūnicārēs | mūnicāret | mūnicārēmus | mūnicārētis | mūnicārent | |||||||
| perfect | mūnicāverim | mūnicāverīs | mūnicāverit | mūnicāverīmus | mūnicāverītis | mūnicāverint | |||||||
| pluperfect | mūnicāvissem | mūnicāvissēs | mūnicāvisset | mūnicāvissēmus | mūnicāvissētis | mūnicāvissent | |||||||
| passive | present | mūnicer | mūnicēris, mūnicēre |
mūnicētur | mūnicēmur | mūnicēminī | mūnicentur | ||||||
| imperfect | mūnicārer | mūnicārēris, mūnicārēre |
mūnicārētur | mūnicārēmur | mūnicārēminī | mūnicārentur | |||||||
| perfect | mūnicātus + present active subjunctive of sum | ||||||||||||
| pluperfect | mūnicātus + imperfect active subjunctive of sum | ||||||||||||
| imperative | singular | plural | |||||||||||
| first | second | third | first | second | third | ||||||||
| active | present | — | mūnicā | — | — | mūnicāte | — | ||||||
| future | — | mūnicātō | mūnicātō | — | mūnicātōte | mūnicantō | |||||||
| passive | present | — | mūnicāre | — | — | mūnicāminī | — | ||||||
| future | — | mūnicātor | mūnicātor | — | — | mūnicantor | |||||||
| non-finite forms | infinitive | participle | |||||||||||
| active | passive | active | passive | ||||||||||
| present | mūnicāre | mūnicārī | mūnicāns | — | |||||||||
| future | mūnicātūrum esse | mūnicātum īrī | mūnicātūrus | mūnicandus | |||||||||
| perfect | mūnicāvisse | mūnicātum esse | — | mūnicātus | |||||||||
| future perfect | — | mūnicātum fore | — | — | |||||||||
| perfect potential | mūnicātūrum fuisse | — | — | — | |||||||||
| verbal nouns | gerund | supine | |||||||||||
| genitive | dative | accusative | ablative | accusative | ablative | ||||||||
| mūnicandī | mūnicandō | mūnicandum | mūnicandō | mūnicātum | mūnicātū | ||||||||
References
- ^ Pinsent, John (December 1954), “The Original Meaning of”, in The Classical Quarterly[1], volume 4, numbers 3-4, , →ISSN, archived from the original on 28 April 2026, page 158
- “munico”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
- Ernout, Alfred; Meillet, Antoine (1985), “mūnis, -e”, in Dictionnaire étymologique de la langue latine: histoire des mots[2] (in French), 4th edition, with additions and corrections of Jacques André, Paris: Klincksieck, published 2001, pages 421-422
Categories:
- Latin terms derived from Proto-Indo-European
- Latin terms derived from the Proto-Indo-European root *mey- (change)
- Latin terms suffixed with -ico
- Latin 3-syllable words
- Latin terms with IPA pronunciation
- Latin lemmas
- Latin verbs
- Latin first conjugation verbs
- Latin first conjugation verbs with perfect in -āv-