mirac
Romanian
Etymology
Etymology tree
Latin mīror
Romanian mirac
Learned borrowing from Latin miraculum.
Noun
mirac n (plural miracuri)
Declension
| singular | plural | |||
|---|---|---|---|---|
| indefinite | definite | indefinite | definite | |
| nominative-accusative | mirac | miracul | miracuri | miracurile |
| genitive-dative | mirac | miracului | miracuri | miracurilor |
| vocative | miracule | miracurilor | ||
References
- mirac in Academia Română, Micul dicționar academic, ediția a II-a, Bucharest: Univers Enciclopedic, 2010. →ISBN
Categories:
- Romanian terms derived from Latin
- Romanian learned borrowings from Latin
- Romanian terms derived from the Proto-Indo-European root *(s)mey-
- Romanian terms derived from Proto-Indo-European
- Romanian terms borrowed from Latin
- Romanian terms derived from Proto-Italic
- Romanian lemmas
- Romanian nouns
- Romanian countable nouns
- Romanian neuter nouns
- Romanian terms with obsolete senses