mancipiolum

Latin

Etymology

    From mancipium (“slave”) + -olum.

    Noun

    mancipiolum n (genitive mancipiolī); second declension

    1. (Medieval Latin) a lowly servant
      • 813, chapter 19, in Concilium Turonense, volume II:
        Reliqui Presbyteri et Diaconi et Subdiaconi vicani hoc studio se custodiant, ut Mancipiola sua ibi maneant, ubi uxores suae. Illi tamen segregatim solitarii in cella jaceant, et orent, et dormiant.
        (please add an English translation of this quotation)

    Declension

    Second-declension noun (neuter).

    singular plural
    nominative mancipiolum mancipiola
    genitive mancipiolī mancipiolōrum
    dative mancipiolō mancipiolīs
    accusative mancipiolum mancipiola
    ablative mancipiolō mancipiolīs
    vocative mancipiolum mancipiola

    Descendants

    • Old French: manciple, maciple
      • → Middle English: maunciple, manciple, mawnciple, mawncyple
        • English: manciple

    References