mãrit

See also: marit, Marit, marît, mărit, and Märit

Aromanian

Alternative forms

  • mãritu

Etymology 1

From Latin marītō. Compare Romanian mărita, mărit.

Verb

mãrit (third-person singular mãritã, participle mãrtatã)

  1. to marry (unite in wedlock), give away as wife, arrange marriage of
  2. (of women, reflexive, mi-mãrit) to marry, take a husband, get married
Conjugation
Conjugation of mãrit
long infinitive mãrtari, mãrtare
gerund mãrtãnda
past participle mãrtatã
singular plural
first second third first second third
indicative present mãrit, mãritu mãrits, mãritsã mãritã mãrtãm, mãrtãmu mãrtats, mãrtatsã, mãrtatsi mãritã
imperfect mãrtam mãrtai mãrta mãrtam mãrtats, mãrtatsi mãrta
simple perfect mãrtai mãrtash, mãrtashi mãrtã mãrtãm mãrtat mãrtarã
conditional present s-mãrtarim s-mãrtari, s-mãrtarishi s-mãrtari, s-mãrtare s-mãrtarim s-mãrtarit s-mãrtari, s-mãrtare
subjunctive present s-mãrit, s-mãritu s-mãritsã, s-mãrits s-mãriti, s-mãrite s-mãrtãm, s-mãrtãmu s-mãrtats, s-mãrtatsã, s-mãrtatsi s-mãriti, s-mãrite
imperative present — mãritã — — mãrtats, mãrtatsã, mãrtatsi —
Synonyms
  • mãrtari / mãrtare
  • mãrtat

See also

Etymology 2

From Latin marītus. Compare Romanian mărit.

Noun

mãrit

  1. husband; man who is married, wedded
    Synonym: bãrbat

See also

Etymology 3

From the past participle of the verb mãrescu. Compare Romanian mărit.

Adjective

mãrit (feminine mãritã)

(masculine singular past passive participle of mãrescu used as an adjective)

  1. proud
  2. great, mighty