krzykun

Polish

Etymology

    Borrowed from Ukrainian крику́н (krykún).[1] By surface analysis, krzyczeć + -un. First attested in 1818.[2]

    Pronunciation

     
    • IPA(key): /ˈkʂɘ.kun/
    • Rhymes: -ɘkun
    • Syllabification: krzy‧kun

    Noun

    krzykun m pers

    1. (regional, Eastern Poland or dialectal, Chełmno-Dobrzyń) synonym of krzykacz

    Declension

    Declension of krzykun
    singular plural
    nominative krzykun krzykuni, krzykuny1
    genitive krzykuna krzykunów
    dative krzykunowi krzykunom
    accusative krzykuna krzykunów
    instrumental krzykunem krzykunami
    locative krzykunie krzykunach
    vocative krzykunie krzykuni

    1Deprecative.

    References

    1. ^ Witold Doroszewski, editor (1958–1969), “krzykun”, in Słownik języka polskiego (in Polish), Warszawa: PWN
    2. ^ Tygodnik Polski i Zagraniczny (in Polish), volume 1, number 6, 7 February 1818, page 150

    Further reading