krzykacz

Polish

Etymology

    From krzyczeć + -acz.

    Pronunciation

    • IPA(key): /ˈkʂɘ.kat͡ʂ/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -ɘkat͡ʂ
    • Syllabification: krzy‧kacz

    Noun

    krzykacz m pers (female equivalent krzykaczka)

    1. bellower, blusterer, crier, heckler, loudmouth, screamer
    2. (historical) bellman, town crier

    Declension

    Declension of krzykacz
    singular plural
    nominative krzykacz krzykacze
    genitive krzykacza krzykaczy, krzykaczów
    dative krzykaczowi krzykaczom
    accusative krzykacza krzykaczy, krzykaczów
    instrumental krzykaczem krzykaczami
    locative krzykaczu krzykaczach
    vocative krzykaczu krzykacze

    Derived terms

    noun
    • krzykactwo

    Further reading

    • “krzykacz”, in Polish dictionaries at PWN‎[1] (in Polish)