komornik

See also: kómornik

Polish

Alternative forms

Etymology

    From komora + -nik.

    Pronunciation

     
    • IPA(key): /kɔˈmɔr.ɲik/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -ɔrɲik
    • Syllabification: ko‧mor‧nik

    Noun

    komornik m pers (female equivalent komornica, related adjective komorniczy)

    1. (law enforcement) bailiff, bound bailiff (deputy bailiff charged with debt collection)
      Synonym: egzekutor
    2. (Far Masovian) tenant (one who rents part of the apartment from someone else)

    Declension

    Declension of komornik
    singular plural
    nominative komornik komornicy, komorniki1
    genitive komornika komorników
    dative komornikowi komornikom
    accusative komornika komorników
    instrumental komornikiem komornikami
    locative komorniku komornikach
    vocative komorniku komornicy

    1Deprecative.

    nouns

    Further reading

    • “komornik”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “komornik”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)
    • Wojciech Grzegorzewicz (1894), “komorńik”, in “O języku ludowym w powiecie przasnyskim”, in Sprawozdania Komisji Językowej Akademii Umiejętności (in Polish), volume 5, Krakow: Akademia Umiejętności, page 111