kelin

See also: kəlin

Bukhari

Etymology

    Inherited from Tajik келин (kelin).

    Pronunciation

    Noun

    kelin (Cyrillic spelling келин)

    1. bride, daughter-in-law

    References

    • Gulkarov, Josef (2010), Этимологический словарь бухарско-еврейского языка с переводомна русский, англиский и иврит [Etymological Dictionary of Bukharian - Russian - English - Hebrew] (in Russian, English, and Hebrew), Tel Aviv: Union of Bukharian Jews in Israel, Jewish Agency, page 184

    Crimean Tatar

    Etymology

    From Proto-Turkic *kẹlin (“bride, daughter-in-law”).

    Noun

    kelin

    1. bride

    Declension

    Declension of kelin
    singular plural
    nominative kelin kelinler
    genitive kelinniñ kelinlerniñ
    dative kelinge kelinlerge
    accusative kelinni kelinlerni
    locative kelinde kelinlerde
    ablative kelinden kelinlerden

    References

    Finnish

    Noun

    kelin

    1. genitive singular of keli

    Uzbek

    Other scripts
    Arabic (Afghan Uzbek) کېلین
    Cyrillic келин
    Latin kelin

    Etymology

      Inherited from Proto-Turkic *kẹlin (“bride, daughter-in-law”). By surface analysis, kel- (“to come”) +‎ -in.

      Pronunciation

      • IPA(key): /kɛ.lɪn/, [k̟ʰɛ.lɪ̈n]
      • Hyphenation: ke‧lin

      Noun

      kelin

      1. daughter-in-law
      2. bride

      Declension

      Declension of kelin
      singular plural
      nominative kelin kelinlar
      genitive kelinning kelinlarning
      dative kelinga kelinlarga
      definite accusative kelinni kelinlarni
      locative kelinda kelinlarda
      ablative kelindan kelinlardan
      similative kelindek kelinlardek
      Possessive forms of kelin
      1st person singular
      singular plural
      nominative kelinim kelinlarim
      genitive kelinimning kelinlarimning
      dative kelinimga kelinlarimga
      definite accusative kelinimni kelinlarimni
      locative kelinimda kelinlarimda
      ablative kelinimdan kelinlarimdan
      similative kelinimdek kelinlarimdek
      2nd person singular
      singular plural
      nominative kelining kelinlaring
      genitive keliningning kelinlaringning
      dative keliningga kelinlaringga
      definite accusative keliningni kelinlaringni
      locative keliningda kelinlaringda
      ablative keliningdan kelinlaringdan
      similative keliningdek kelinlaringdek
      3rd person singular
      singular plural
      nominative kelini kelinlari
      genitive kelinining kelinlarining
      dative keliniga kelinlariga
      definite accusative kelinini kelinlarini
      locative kelinida kelinlarida
      ablative kelinidan kelinlaridan
      similative kelinidek kelinlaridek
      1st person plural
      singular plural
      nominative kelinimiz kelinlarimiz
      genitive kelinimizning kelinlarimizning
      dative kelinimizga kelinlarimizga
      definite accusative kelinimizni kelinlarimizni
      locative kelinimizda kelinlarimizda
      ablative kelinimizdan kelinlarimizdan
      similative kelinimizdek kelinlarimizdek
      2nd person plural
      singular plural
      nominative keliningiz kelinlaringiz
      genitive keliningizning kelinlaringizning
      dative keliningizga kelinlaringizga
      definite accusative keliningizni kelinlaringizni
      locative keliningizda kelinlaringizda
      ablative keliningizdan kelinlaringizdan
      similative keliningizdek kelinlaringizdek
      3rd person plural
      singular plural
      nominative kelini kelinlari
      genitive kelinining kelinlarining
      dative keliniga kelinlariga
      definite accusative kelinini kelinlarini
      locative kelinida kelinlarida
      ablative kelinidan kelinlaridan
      similative kelinidek kelinlaridek

      Descendants

      • → Bukhari:
        Latin script: kelin
        Cyrillic script: келин

      Veps

      Noun

      kelin

      1. essive-instructive plural of kelʹ