iurisprudens

Latin

Etymology

    From iūs (“law”, genitive iūris) + prūdēns (“wise; expert”).

    Pronunciation

    Adjective

    iūrisprūdēns (genitive iūrisprūdentis); third-declension one-termination adjective

    1. (post-Classical) expert at law; jurisprudent

    Declension

    Third-declension one-termination adjective.

    singular plural
    masc./fem. neuter masc./fem. neuter
    nominative iūrisprūdēns iūrisprūdentēs iūrisprūdentia
    genitive iūrisprūdentis iūrisprūdentium
    dative iūrisprūdentī iūrisprūdentibus
    accusative iūrisprūdentem iūrisprūdēns iūrisprūdentīs
    iūrisprūdentēs
    iūrisprūdentia
    ablative iūrisprūdentī
    iūrisprūdente
    iūrisprūdentibus
    vocative iūrisprūdēns iūrisprūdentēs iūrisprūdentia

    Derived terms

    Descendants

    • → English: jurisprudent
    • → French: jurisprudent
    • Italian: giurisprudente