italus
See also: itāļus
Latin
Etymology
From Ī̆talia (“Italy”).
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [ˈiː.ta.ɫʊs], [ˈɪ.ta.ɫʊs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [ˈiː.ta.lus]
Adjective
ī̆talus (feminine ī̆tala, neuter ī̆talum); first/second-declension adjective
Declension
First/second-declension adjective.
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | ||
| nominative | ī̆talus | ī̆tala | ī̆talum | ī̆talī | ī̆talae | ī̆tala | |
| genitive | ī̆talī | ī̆talae | ī̆talī | ī̆talōrum | ī̆talārum | ī̆talōrum | |
| dative | ī̆talō | ī̆talae | ī̆talō | ī̆talīs | |||
| accusative | ī̆talum | ī̆talam | ī̆talum | ī̆talōs | ī̆talās | ī̆tala | |
| ablative | ī̆talō | ī̆talā | ī̆talō | ī̆talīs | |||
| vocative | ī̆tale | ī̆tala | ī̆talum | ī̆talī | ī̆talae | ī̆tala | |
Noun
ī̆talus m (genitive ī̆talī); second declension
- an Italian man
Declension
Second-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | ī̆talus | ī̆talī |
| genitive | ī̆talī | ī̆talōrum |
| dative | ī̆talō | ī̆talīs |
| accusative | ī̆talum | ī̆talōs |
| ablative | ī̆talō | ī̆talīs |
| vocative | ī̆tale | ī̆talī |
References
- “italus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
- Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book[1], London: Macmillan and Co.
- to banish a person from Italy: interdicere alicui Italiā
- to banish a person from Italy: interdicere alicui Italiā
- “italus”, in Harry Thurston Peck, editor (1898), Harper’s Dictionary of Classical Antiquities, New York: Harper & Brothers
- “italus”, in William Smith, editor (1848), A Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, London: John Murray