intransitivus
Latin
Etymology
Etymology tree
Latin trānsitīvus
Latin intrānsitīvus
From in- + trānsitīvus.
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [ɪn.trãː.sɪˈtiː.wʊs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [in.tran.siˈtiː.vus]
Adjective
intrānsitīvus (feminine intrānsitīva, neuter intrānsitīvum); first/second-declension adjective
- (grammar, of a verb) intransitive: Not transitive, not having, or not taking, a direct object.
Declension
First/second-declension adjective.
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | ||
| nominative | intrānsitīvus | intrānsitīva | intrānsitīvum | intrānsitīvī | intrānsitīvae | intrānsitīva | |
| genitive | intrānsitīvī | intrānsitīvae | intrānsitīvī | intrānsitīvōrum | intrānsitīvārum | intrānsitīvōrum | |
| dative | intrānsitīvō | intrānsitīvae | intrānsitīvō | intrānsitīvīs | |||
| accusative | intrānsitīvum | intrānsitīvam | intrānsitīvum | intrānsitīvōs | intrānsitīvās | intrānsitīva | |
| ablative | intrānsitīvō | intrānsitīvā | intrānsitīvō | intrānsitīvīs | |||
| vocative | intrānsitīve | intrānsitīva | intrānsitīvum | intrānsitīvī | intrānsitīvae | intrānsitīva | |
Antonyms
References
- “intransitivus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- “intransitivus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
Categories:
- Latin terms prefixed with in- (not)
- Latin terms derived from the Proto-Indo-European word *né
- Latin terms derived from the Proto-Indo-European root *h₁ey-
- Latin terms derived from the Proto-Indo-European root *terh₂-
- Latin 5-syllable words
- Latin terms with IPA pronunciation
- Latin lemmas
- Latin adjectives
- Latin first and second declension adjectives
- la:Grammar