intransitivus

Latin

Etymology

    From in- + trānsitīvus.

    Pronunciation

    Adjective

    intrānsitīvus (feminine intrānsitīva, neuter intrānsitīvum); first/second-declension adjective

    1. (grammar, of a verb) intransitive: Not transitive, not having, or not taking, a direct object.

    Declension

    First/second-declension adjective.

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative intrānsitīvus intrānsitīva intrānsitīvum intrānsitīvī intrānsitīvae intrānsitīva
    genitive intrānsitīvī intrānsitīvae intrānsitīvī intrānsitīvōrum intrānsitīvārum intrānsitīvōrum
    dative intrānsitīvō intrānsitīvae intrānsitīvō intrānsitīvīs
    accusative intrānsitīvum intrānsitīvam intrānsitīvum intrānsitīvōs intrānsitīvās intrānsitīva
    ablative intrānsitīvō intrānsitīvā intrānsitīvō intrānsitīvīs
    vocative intrānsitīve intrānsitīva intrānsitīvum intrānsitīvī intrānsitīvae intrānsitīva

    Antonyms

    References