integrare

See also: integraré

Italian

Etymology

    Learned borrowing from Latin integrāre.

    Pronunciation

    • IPA(key): /in.teˈɡra.re/
    • Rhymes: -are
    • Hyphenation: in‧te‧grà‧re

    Verb

    integràre (first-person singular present ìntegro[1], first-person singular past historic integrài, past participle integràto, auxiliary avére) (transitive)

    1. to supplement, to complement
    2. to integrate
      Synonym: inserire
    3. (mathematics) to integrate
    4. (technical) to automate (industrial production)

    Usage notes

    • Treccani and Hoepli mark io intègro as a less common variant pronunciation to io ìntegro. Hoepli also includes io intégro as an additional variant. The traditional-minded Dizionario di Ortografia e Pronuncia notes both variant pronunciations as "rare today". The modern-minded Canepari (Dizionario di Pronuncia Italiana) lists both variant pronunciations and marks them as less-preferred and aulica (archaic or literary).

    Conjugation

    Derived terms

    References

    1. ^ “integro” in Luciano Canepari, Dizionario di Pronuncia Italiana (DiPI)

    Anagrams

    Latin

    Verb

    integrāre

    1. inflection of integrō:
      1. present active infinitive
      2. second-person singular present passive imperative/indicative

    Romanian

    Etymology

      From integra + -re.

      Noun

      integrare f (plural integrări)

      1. integration

      Declension

      singular plural
      indefinite definite indefinite definite
      nominative-accusative integrare integrarea integrări integrările
      genitive-dative integrări integrării integrări integrărilor
      vocative integrare, integrareo integrărilor

      Spanish

      Verb

      integrare

      1. first/third-person singular future subjunctive of integrar