insubidus
Latin
Etymology
Etymology tree
From in- (“un-”) + subidus (“sexually excited”).
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [ĩːˈsʊ.bɪ.dʊs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [inˈsuː.bi.dus]
Adjective
īnsubidus (feminine īnsubida, neuter īnsubidum); first/second-declension adjective
Declension
First/second-declension adjective.
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | ||
| nominative | īnsubidus | īnsubida | īnsubidum | īnsubidī | īnsubidae | īnsubida | |
| genitive | īnsubidī | īnsubidae | īnsubidī | īnsubidōrum | īnsubidārum | īnsubidōrum | |
| dative | īnsubidō | īnsubidae | īnsubidō | īnsubidīs | |||
| accusative | īnsubidum | īnsubidam | īnsubidum | īnsubidōs | īnsubidās | īnsubida | |
| ablative | īnsubidō | īnsubidā | īnsubidō | īnsubidīs | |||
| vocative | īnsubide | īnsubida | īnsubidum | īnsubidī | īnsubidae | īnsubida | |
References
- “insubidus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
- insubidus in Georges, Karl Ernst; Georges, Heinrich (1913–1918), Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch, 8th edition, volume 2, Hahnsche Buchhandlung
- “insubidus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press