insanio

Latin

Etymology

    From īnsānus + -iō.

    Pronunciation

    Verb

    īnsāniō (present infinitive īnsānīre, perfect active īnsānīvī or īnsāniī, supine īnsānītum); fourth conjugation, impersonal in the passive

    1. to be insane
      • 63 BCE, Cicero, Pro Murena 13:
        Nēmō enim ferē saltat sōbrius, nisi forte īnsānit.
        Almost no one dances sober, unless perhaps he is insane.
      • 27 BCE – 25 BCE, Titus Livius, Ab urbe condita 7.39:
        Perfecto inde opere reliquum diei de imperatore sumendo sententiis decertant, nulli ex praesentibus satis fidentes: quem autem ab Roma posse exciri? Quem patrum aut plebis esse qui aut se tanto periculo sciens offerat aut cui ex iniuria insanientis exercitus causa recte committatur?
        (please add an English translation of this quotation)
    2. (transferred sense) to rave; to act like a madman
      Synonyms: dēlīrō, furō, dēsipiō

    Conjugation

    References

    • “insanio”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “insanio”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • “insanio”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
    • Morwood, James. A Latin Grammar. Oxford: Oxford University Press, 1999.