inflammatorius

Latin

Etymology

    From īnflammō (“to inflame”) + -tōrius.

    Pronunciation

    Adjective

    īnflammātōrius (feminine īnflammātōria, neuter īnflammātōrium); first/second-declension adjective

    1. (medicine) Inflammatory.
      • 1588, Andreas Planer, Peter Paul Höchstetter, Diſputatio de paralysi, pages 10-11:
        88. Si anguſtia ſit compoſita, eius cauſa cum ſit tumor vel inflammatorius vel non inflammatorius, utergꝫ vinci potest.
        (please add an English translation of this quotation)
      • 1754, Christianus Ludovicus Moeglingius, Tentamina Semioticæ exhibentia methodum, page 26:
        Ergo pleurithis eſt 1. morbus inflammatorius reſolubilis. 2. Morbus inflammatorius tendens in ſuppurationem. 3. Morbus inflammatorius ſupperatus. 4. Morbus inflammatorius, qui ſuppuravit. 5. Morbus, qui inflammatorius fuit, dein in vomicam mutatus, hac rupta, empyema factus eſt.
        (please add an English translation of this quotation)
      • 1769, Christoph Andreas Mangold, Opuscula medico-physica, page 104:
        Quilibet tumor inflammatorius vel eſt profundus, et latus, non fugax: vel circumſcriptus, in ſuppurationem pronus: vel latus, non profundus, fugax.
        (please add an English translation of this quotation)

    Declension

    First/second-declension adjective.

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative īnflammātōrius īnflammātōria īnflammātōrium īnflammātōriī īnflammātōriae īnflammātōria
    genitive īnflammātōriī īnflammātōriae īnflammātōriī īnflammātōriōrum īnflammātōriārum īnflammātōriōrum
    dative īnflammātōriō īnflammātōriae īnflammātōriō īnflammātōriīs
    accusative īnflammātōrium īnflammātōriam īnflammātōrium īnflammātōriōs īnflammātōriās īnflammātōria
    ablative īnflammātōriō īnflammātōriā īnflammātōriō īnflammātōriīs
    vocative īnflammātōrie īnflammātōria īnflammātōrium īnflammātōriī īnflammātōriae īnflammātōria

    Descendants