incydent

Polish

Etymology

Borrowed from French incident, from Middle French incident, from Latin incidēns.

Pronunciation

  • IPA(key): /inˈt͡sɘ.dɛnt/
  • Audio:(file)
  • Rhymes: -ɘdɛnt
  • Syllabification: in‧cy‧dent

Noun

incydent m inan (diminutive incydencik)

  1. incident (event causing interruption or crisis)
  2. incident (minor event incidental to others)

Declension

Declension of incydent
singular plural
nominative incydent incydenty
genitive incydentu incydentów
dative incydentowi incydentom
accusative incydent incydenty
instrumental incydentem incydentami
locative incydencie incydentach
vocative incydencie incydenty
adjective
nouns
  • incydencja
  • incydentalność

Further reading

  • “incydent”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
  • “incydent”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)