incomodare

See also: incomodaré

Italian

Etymology

From Latin incommodāre. By surface analysis, incomodo (“uncomfortable”) +‎ -are.

Pronunciation

  • IPA(key): /in.ko.moˈda.re/
  • Rhymes: -are
  • Hyphenation: in‧co‧mo‧dà‧re

Verb

incomodàre (first-person singular present incòmodo, first-person singular past historic incomodài, past participle incomodàto, auxiliary avére)

  1. (transitive) to trouble; to bother; to inconvenience
    Synonyms: scomodare, disturbare; see also Thesaurus:infastidire
    non vorrei incomodare nessuno ― I wouldn't want to inconvenience anyone
    se non le incomoda, verrei da lei stasera
    if it doesn't bother you, I'd come at your place tonight

Conjugation

Further reading

  • “incomodare”, in Vocabolario Treccani on line (in Italian), Istituto dell'Enciclopedia Italiana, 2026

Anagrams

Romanian

Etymology

    From incomoda + -re.

    Noun

    incomodare f (plural incomodări)

    1. inconvenience

    Declension

    singular plural
    indefinite definite indefinite definite
    nominative-accusative incomodare incomodarea incomodări incomodările
    genitive-dative incomodări incomodării incomodări incomodărilor
    vocative incomodare, incomodareo incomodărilor

    Spanish

    Verb

    incomodare

    1. first/third-person singular future subjunctive of incomodar