incertus

Latin

Etymology

    From in- (“un-”) + certus.

    Pronunciation

    Adjective

    incertus (feminine incerta, neuter incertum, comparative incertior, superlative incertissimus); first/second-declension adjective

    1. uncertain, doubtful, not sure, unsure
      Synonyms: dubius, suspensus, vagus, anceps
      Antonyms: certus, prōmptus, indubius, fixus
      • 29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 4.110:
        [...] “Sed fātīs incerta feror, [...].”
        [Venus replies to Juno:] “But I, being subject to the fates, am uncertain [...].”
      pater semper incertus est — the father is always uncertain
      incertam securim — an axe not surely aimed
    2. not knowing, doubting (said of persons)
    3. not known, obscure (said of things)
    4. hesitant, hesitating, irresolute, undecided

    Declension

    First/second-declension adjective.

    Descendants

    • → Translingual: incertae sedis

    Noun

    incertus m (genitive incertī); second declension

    1. uncertainty

    Declension

    Second-declension noun.

    References

    • “incertus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “incertus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • “incertus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
    • Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book‎[1], London: Macmillan and Co.
      • I am undecided..: incertus sum, quid consilii capiam
      • (ambiguous) to leave a thing undecided: aliquid dubium, incertum relinquere