imperitus

Latin

Alternative forms

Etymology

    From in- + perītus.

    Pronunciation

    Adjective

    imperītus (feminine imperīta, neuter imperītum, comparative imperītior, superlative imperītissimus, adverb imperītē); first/second-declension adjective

    1. unskilled
      Synonyms: rudis, iners, inexpertus, ignārus, hospes
      Antonyms: expertus, perītus, gnarus, doctus, callidus, instructus, cōnsultus, magister
    2. unfamiliar, ignorant of, unacquainted with, inexperienced
      Synonyms: hospes, inexpertus
      Antonym: expertus
      • c. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico 4.24:
        Quibus rēbus nostrī perterritī, atque hūius omnīnō generis pūgnae imperītī, nōn eādem alacritāte āc studiō quō in pedestribus ūtī proeliīs cōnsuērant utēbantur.
        Our [soldiers], terrified by these circumstances, and entirely unfamiliar with this type of fighting, were not exerting the same vigor and eagerness that they typically applied in infantry battles.

    Declension

    First/second-declension adjective.

    Derived terms

    Descendants

    • → Italian: imperito
    • → Sicilian: mpiritu
    • → Spanish: imperito

    References

    • “imperitus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “imperitus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • “imperitus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
    • Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book‎[1], London: Macmillan and Co.
      • to have had no experience of the world: (rerum) imperitum esse