callidus

Latin

Etymology

    From calleō + -idus.

    Pronunciation

    Adjective

    callidus (feminine callida, neuter callidum, comparative callidior, superlative callidissimus, adverb callidē); first/second-declension adjective

    1. wise, clever, ingenious
      Synonyms: sapiēns, prūdēns, sollers, vafer
      Antonyms: īnsipiēns, stupidus, fatuus, stultus, brūtus, āmēns, dēmēns
    2. adroit, skilful, cunning, sly, crafty
      Synonyms: vafer, doctus, instructus, gnārus, perītus
      Antonyms: ineptus, rudis, inexpertus, imperītus, iners, incapāx, hospes, ignārus
    3. (Medieval Latin, Ecclesiastical Latin) discreet
      • c. 347 CE – 420 CE, Hieronymus, Vulgate Proverbs.14.8:
        Sapientia callidī est intellegere viam suam: et inprūdentiā stultōrum errāns.
        The wisdom of a discreet man is to understand his way: and the imprudence of fools erreth. (Douay-Rheims trans., Challoner rev.: 1752 CE)

    Declension

    First/second-declension adjective.

    Derived terms

    Descendants

    • Italian: callido
    • Portuguese: cálido
    • →? Welsh: call

    See also

    References

    • “callidus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “callidus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • “callidus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.