immeritorius

Latin

Etymology

    From in- (“not”) + meritōrius (“worthy or deserving of merit”).

    Pronunciation

    Adjective

    immeritōrius (feminine immeritōria, neuter immeritōrium); first/second-declension adjective

    1. not meritorious, unworthy or undeserving of merit, unpaid, immeritorious
      • c. 1402-1471, Dionysius Carthusianus, Dialogon de fide catholica, 3.11
        nullum autem opus virtuosum esse potest immeritorium quia nullum bonum irremuneratum
        (please add an English translation of this quotation)

    Declension

    First/second-declension adjective.

    References

    • “immeritorius”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
    • immeritorius in Ramminger, Johann (16 July 2016 (last accessed)), Neulateinische Wortliste: Ein Wörterbuch des Lateinischen von Petrarca bis 1700‎[1], pre-publication website, 2005-2016