illudo

Italian

Pronunciation

  • IPA(key): /ilˈlu.do/
  • Rhymes: -udo
  • Hyphenation: il‧lù‧do

Verb

illudo

  1. first-person singular present indicative of illudere

Latin

Alternative forms

Etymology

    From in- + lūdō.

    Pronunciation

    Verb

    illūdō (present infinitive illūdere, perfect active illūsī, supine illūsum); third conjugation [with accusative (rare in sense 2) or dative; or (perhaps only once in sense 2) with in, along with ablative or accusative; also in absolute use]

    1. to mock, ridicule, jeer, scoff
    2. (chiefly poetic, and in post-Augustan prose) to waste away, destroy something in sport; to violate, abuse, ruin

    Conjugation

    Derived terms

    Descendants

    • → Catalan: il·ludir
    • → English: illude
    • → Italian: illudere
    • → Piedmontese: ilude
    • → Portuguese: iludir
    • → Spanish: iludir

    References

    • “illudo”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “illudo”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
    • Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book‎[1], London: Macmillan and Co.
      • to insult a person's dignity: auctoritati, dignitati alicuius illudere
      • to make sport of, rally a person: illudere alicui or in aliquem (more rarely aliquem)