ignominia

See also: ignomínia

Italian

Etymology

    Learned borrowing from Latin ignominia.

    Pronunciation

    • IPA(key): /iɲ.ɲoˈmi.nja/
    • Rhymes: -inja
    • Hyphenation: i‧gno‧mì‧nia

    Noun

    ignominia f (plural ignominie)

    1. ignominy

    Further reading

    • “ignominia”, in Collins Italian-English Dictionary
    • “ignominia”, in Vocabolario Treccani on line (in Italian), Istituto dell'Enciclopedia Italiana, 2026

    Latin

    Etymology

      From in- + nōmen + -ia.

      Pronunciation

      Noun

      ignōminia f (genitive ignōminiae); first declension

      1. dishonour, disgrace, degradation, ignominy, shame
        Synonym: indignitās
        Antonym: dignitās
        • 63 BCE, Cicero, In Catilinam orationes 1.14:
          […] ad illā veniō, quae nōn ad prīvātam ignōminiam vitiōrum tuōrum, nōn ad domesticam tuam difficultātem ac turpitūdinem, sed ad summam rem pūblicam atque ad omnium nostrum vītam salūtemque pertinent.
          I come now to those things which pertain not to the private disgrace of your vices, not to your domestic hardship and shame, but to the highest welfare of the state, and to the life and safety of us all.

      Declension

      First-declension noun.

      Derived terms

      Descendants

      • → English: ignominy
      • → French: ignominie
      • → Italian: ignominia
      • → Portuguese: ignomínia
      • → Romanian: ignominie
      • → Spanish: ignominia

      References

      • “ignominia”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
      • “ignominia”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
      • “ignominia”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
      • Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book‎[1], London: Macmillan and Co.
        • to inflict an indignity upon, insult a person: aliquem ignominia afficere, notare
        • to inflict an indignity upon, insult a person: alicui ignominiam inurere
        • to chafe under an indignity, repudiate it: ignominiam non ferre
        • to brand a person with infamy: notare aliquem ignominia (Cluent. 43. 119)
      • “ignominia”, in Harry Thurston Peck, editor (1898), Harper’s Dictionary of Classical Antiquities, New York: Harper & Brothers
      • “ignominia”, in William Smith et al., editor (1890), A Dictionary of Greek and Roman Antiquities, London: William Wayte. G. E. Marindin

      Spanish

      Etymology

        Learned borrowing from Latin ignominia.

        Pronunciation

        • IPA(key): /iɡnoˈminja/ [iɣ̞.noˈmi.nja]
        • Rhymes: -inja
        • Syllabification: ig‧no‧mi‧nia

        Noun

        ignominia f (plural ignominias)

        1. ignominy

        Further reading