dignitas

Latin

Etymology

    From dignus + -tās.

    Pronunciation

    Noun

    dignitās f (genitive dignitātis); third declension

    1. worth, worthiness, merit, desert
    2. fitness, suitability
    3. rank, status, standing, esteem, dignity
    4. dignity, greatness
      Antonyms: indignitās, ignōminia
      deus ibi magna cum dignitate sedet ― There the god sits with great dignity
    5. (metonymic) dignitary (a person of high rank, a person in high office)

    Declension

    Third-declension noun.

    Descendants

    References

    • “dignitas”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “dignitas”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • "dignitas", in Charles du Fresne du Cange, Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition with additions by D. P. Carpenterius, Adelungius and others, edited by Léopold Favre, 1883–1887)
    • “dignitas”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
    • Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book‎[1], London: Macmillan and Co.
      • to gain dignity; to make oneself a person of consequence: auctoritatem or dignitatem sibi conciliare, parare
      • to insult a person's dignity: auctoritati, dignitati alicuius illudere
      • to be in a dignified position: dignitas est summa in aliquo
      • to be in a dignified position: summa dignitate praeditum esse
      • to consider a thing beneath one's dignity: aliquid alienum (a) dignitate sua or merely a se ducere
      • to guard, maintain one's dignity: dignitatem suam tueri, defendere, retinere, obtinere
      • to be careful of one's dignity: dignitati suae servire, consulere
      • to elevate to the highest dignity: aliquem ad summam dignitatem perducere (B. G. 7. 39)
      • to occupy the first, second position in the state: principem (primum), secundum locum dignitatis obtinere
      • to occupy a very high position in the state: in altissimo dignitatis gradu collocatum, locatum, positum esse
      • to depose, bring down a person from his elevated position: aliquem ex altissimo dignitatis gradu praecipitare (Dom. 37. 98)
      • to overthrow a person (cf. sect. IX. 6): aliquem de dignitatis gradu demovere
      • to attain a position of dignity: dignitatis gradum ascendere