halka

See also: Appendix:Variations of "halka"

Gothic

Romanization

halka

  1. romanization of 𐌷𐌰𐌻𐌺𐌰

Polish

Etymology

    From (dialectal) chalka.

    Pronunciation

     
    • IPA(key): /ˈxal.ka/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -alka
    • Syllabification: hal‧ka
    • Homophones: chalka, Halka

    Noun

    halka f (diminutive haleczka)

    1. petticoat (undergarment)

    Declension

    Declension of halka
    singular plural
    nominative halka halki
    genitive halki halek
    dative halce halkom
    accusative halkę halki
    instrumental halką halkami
    locative halce halkach
    vocative halko halki

    Further reading

    • “halka”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “halka”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)
    • Józefa Kobylińska (2001), “halka”, in Marian Kucała, editor, Słownik gwary gorczańskiej (zagórzańskiej)‎[3] (in Polish), Kraków: Wydawnictwo Naukowe Akademii Pedagogicznej, →ISBN, page 48

    Serbo-Croatian

    Alternative forms

    Etymology

    Borrowed from Ottoman Turkish حلقه (halka), from Arabic حَلْقَة (ḥalqa).

    Pronunciation

    • IPA(key): /xâːlka/
    • Hyphenation: hal‧ka

    Noun

    hȃlka f (Cyrillic spelling ха̑лка)

    1. metal ring
    2. door knocker
    3. tilting at the ring (game)

    Declension

    Declension of halka
    singular plural
    nominative hȃlka halke
    genitive halke hȃlkī
    dative hàlci halkama
    accusative halku halke
    vocative halko halke
    locative hàlci halkama
    instrumental halkom halkama

    Swedish

    Etymology

    From hal (“slippery”). Regarding k, compare with svalka and torka. Compare Norwegian Nynorsk hålke.

    Noun

    halka c

    1. slippery conditions
      Vi varnar för halka
      We're issuing a warning for slippery road conditions

    Usage notes

    Assumed to refer to road conditions unless qualified.

    Declension

    Declension of halka
    nominative genitive
    singular indefinite halka halkas
    definite halkan halkans
    plural indefinite halkor halkors
    definite halkorna halkornas

    Derived terms

    • blixthalka
    • halkvarning (“a warning about slippery road conditions”)

    See also

    Verb

    halka (present halkar, preterite halkade, supine halkat, imperative halka)

    1. to slip (lose one's footing)
      Han halkade på det våta golvet
      He slipped on the wet floor

    Conjugation

    Conjugation of halka (weak)
    active passive
    infinitive halka halkas
    supine halkat halkats
    imperative halka —
    imper. plural1 halken —
    present past present past
    indicative halkar halkade halkas halkades
    ind. plural1 halka halkade halkas halkades
    subjunctive2 halke halkade halkes halkades
    present participle halkande
    past participle —

    1 Archaic. 2 Dated. See the appendix on Swedish verbs.

    References

    Turkish

    Etymology 1

      Inherited from Ottoman Turkish حلقه (halka), borrowed from Arabic حَلْقَة (ḥalqa, “ring, loop”).

      Noun

      halka (definite accusative halkayı, plural halkalar)

      1. circle
      2. hoop
      3. ring
      4. (mathematics) ring
      Declension
      Declension of halka
      singular plural
      nominative halka halkalar
      definite accusative halkayı halkaları
      dative halkaya halkalara
      locative halkada halkalarda
      ablative halkadan halkalardan
      genitive halkanın halkaların
      Possessive forms
      nominative
      singular plural
      1st singular halkam halkalarım
      2nd singular halkan halkaların
      3rd singular halkası halkaları
      1st plural halkamız halkalarımız
      2nd plural halkanız halkalarınız
      3rd plural halkaları halkaları
      definite accusative
      singular plural
      1st singular halkamı halkalarımı
      2nd singular halkanı halkalarını
      3rd singular halkasını halkalarını
      1st plural halkamızı halkalarımızı
      2nd plural halkanızı halkalarınızı
      3rd plural halkalarını halkalarını
      dative
      singular plural
      1st singular halkama halkalarıma
      2nd singular halkana halkalarına
      3rd singular halkasına halkalarına
      1st plural halkamıza halkalarımıza
      2nd plural halkanıza halkalarınıza
      3rd plural halkalarına halkalarına
      locative
      singular plural
      1st singular halkamda halkalarımda
      2nd singular halkanda halkalarında
      3rd singular halkasında halkalarında
      1st plural halkamızda halkalarımızda
      2nd plural halkanızda halkalarınızda
      3rd plural halkalarında halkalarında
      ablative
      singular plural
      1st singular halkamdan halkalarımdan
      2nd singular halkandan halkalarından
      3rd singular halkasından halkalarından
      1st plural halkamızdan halkalarımızdan
      2nd plural halkanızdan halkalarınızdan
      3rd plural halkalarından halkalarından
      genitive
      singular plural
      1st singular halkamın halkalarımın
      2nd singular halkanın halkalarının
      3rd singular halkasının halkalarının
      1st plural halkamızın halkalarımızın
      2nd plural halkanızın halkalarınızın
      3rd plural halkalarının halkalarının
      Derived terms

      Etymology 2

      Noun

      halka

      1. dative singular of halk