hakim

See also: Hakim and hâkim

English

Alternative forms

Etymology 1

From Hindustani حکیم / हकीम (hakīm), from Classical Persian حکیم (hakīm), from Arabic حَكِيم (ḥakīm, “wise, learned”).

Noun

hakim (plural hakims or hukama)

  1. (South Asia) A doctor, usually practicing traditional medicine.
    • 1638, Thomas Herbert, Some Yeares Travels, section I:
      The second speaks of naturall Philosophy or Physick, and is studyed by the Hackeams or Physitians […]
    • 1903, GA Henty, With Kitchener in the Soudan:
      I went up to them, and they said, ‘We hear that you are a hakim, who has done great things.’
    • 1924, EM Forster, A Passage to India, Penguin, published 2005, page 28:
      ‘It was his duty to report suspicious characters, and conceivably it was some disreputable hakim who had prowled up from the bazaar.’
    • 1990, Peter Hopkirk, The Great Game, Folio Society, published 2010, page 116:
      The Englishman was to remain there for three weeks, this time posing as a hakeem, secretly observing and noting down everything of significance.

Etymology 2

From Classical Persian حاکم (hākim), from Arabic حَاكِم (ḥākim).

Noun

hakim (plural hakims or hukama)

  1. (historical) A judge or governor in Islamic India.

Anagrams

Azerbaijani

Etymology

    Borrowed from Arabic حَاكِم (ḥākim).

    Pronunciation

    • IPA(key): [hɑːˈkim]
    • Audio (Baku):(file)
    • Hyphenation: ha‧kim

    Noun

    hakim (definite accusative hakimi, plural hakimlər)

    1. (law) judge
    2. (sports) referee (especially in football)
      Synonyms: həkəm, müsnif
    3. (historical) ruler
      Synonyms: hökmdar, hökmran

    Declension

    Declension of hakim
    singular plural
    nominative hakimhakimlər
    definite accusative hakimihakimləri
    dative hakiməhakimlərə
    locative hakimdəhakimlərdə
    ablative hakimdənhakimlərdən
    definite genitive hakiminhakimlərin
    Possessive forms of hakim
    nominative
    singular plural
    mənim (“my”) hakimim hakimlərim
    sənin (“your”) hakimin hakimlərin
    onun (“his/her/its”) hakimi hakimləri
    bizim (“our”) hakimimiz hakimlərimiz
    sizin (“your”) hakiminiz hakimləriniz
    onların (“their”) hakimi or hakimləri hakimləri
    accusative
    singular plural
    mənim (“my”) hakimimi hakimlərimi
    sənin (“your”) hakimini hakimlərini
    onun (“his/her/its”) hakimini hakimlərini
    bizim (“our”) hakimimizi hakimlərimizi
    sizin (“your”) hakiminizi hakimlərinizi
    onların (“their”) hakimini or hakimlərini hakimlərini
    dative
    singular plural
    mənim (“my”) hakimimə hakimlərimə
    sənin (“your”) hakiminə hakimlərinə
    onun (“his/her/its”) hakiminə hakimlərinə
    bizim (“our”) hakimimizə hakimlərimizə
    sizin (“your”) hakiminizə hakimlərinizə
    onların (“their”) hakiminə or hakimlərinə hakimlərinə
    locative
    singular plural
    mənim (“my”) hakimimdə hakimlərimdə
    sənin (“your”) hakimində hakimlərində
    onun (“his/her/its”) hakimində hakimlərində
    bizim (“our”) hakimimizdə hakimlərimizdə
    sizin (“your”) hakiminizdə hakimlərinizdə
    onların (“their”) hakimində or hakimlərində hakimlərində
    ablative
    singular plural
    mənim (“my”) hakimimdən hakimlərimdən
    sənin (“your”) hakimindən hakimlərindən
    onun (“his/her/its”) hakimindən hakimlərindən
    bizim (“our”) hakimimizdən hakimlərimizdən
    sizin (“your”) hakiminizdən hakimlərinizdən
    onların (“their”) hakimindən or hakimlərindən hakimlərindən
    genitive
    singular plural
    mənim (“my”) hakimimin hakimlərimin
    sənin (“your”) hakiminin hakimlərinin
    onun (“his/her/its”) hakiminin hakimlərinin
    bizim (“our”) hakimimizin hakimlərimizin
    sizin (“your”) hakiminizin hakimlərinizin
    onların (“their”) hakiminin or hakimlərinin hakimlərinin

    Adjective

    hakim

    1. ruling, reigning
      hakim partiya ― ruling party
      hakim ideologiya ― ruling ideology

    Indonesian

    Pronunciation

    • IPA(key): /ˈhakɪm/
    • Rhymes: -kɪm, -ɪm, -m
    • Hyphenation: ha‧kim

    Etymology 1

    Inherited from Malay حاکيم (hakim), from Classical Malay hakim, from Arabic حَاكِم (ḥākim, “judge; ruler, sovereign; governor”).

    Noun

    hakim (plural hakim-hakim)

    1. judge
      1. a public official whose duty it is to administer the law, especially by presiding over trials and rendering judgments; a justice.
        Synonyms: pengadil, magistrat
        Barangsiapa meniru atau memalsukan uang kertas, dan barangsiapa mengeluarkan dengan sengaja atau menyimpan uang kertas tiruan atau uang kertas yang dipalsukan, akan dituntut dimuka hakim.
        Whoever imitates or falsifies banknotes, and whoever releases them deliberately or keeps falsified banknotes, will be prosecuted before the judge.
      2. a person who decides the fate of someone or something that has been called into question.
    2. court
      Synonym: pengadilan
    3. jury, judge (in a competition)
      Synonyms: juri, penilai
    4. (obsolete) authority
    5. (obsolete) government
    Conjugation
    Conjugation of hakim (ber-, intransitive)
    root hakim
    active passive basic
    imperative
    emphatic
    jussive
    reflective1 ordinary
    ordinary
    nominative berhakim – – – –
    accusative / dative / locative menghakimi terhakimi dihakimi hakimi hakimilah
    perfective causative / applicative2 menghakimkan terhakimkan dihakimkan hakimkan hakimkanlah
    causative
    nominative – – – – –
    accusative / dative / locative – – – – –
    perfective causative / applicative2 – – – – –

    1 There is another form of reflective passive verb with affixation of ke- -an which is not included in the table. This form is only attested in active voice without causative affixation of per-.
    2 The -kan row is either causative or applicative. With transitive roots it mostly has applicative meaning.
    Some of these forms do not normally exist or are rarely used in standard Indonesian. Some forms may also change meaning.

    Derived terms
    • hakim ad hoc
    • hakim agung
    • hakim anak
    • hakim anggota
    • hakim disiplin
    • hakim garis
    • hakim hak asasi manusia
    • hakim hak asasi manusia ad hoc
    • hakim karier
    • hakim kasasi
    • hakim kesalahan kaki
    • hakim ketua
    • hakim komisaris
    • hakim konstitusi
    • hakim mediator
    • hakim militer
    • hakim net
    • hakim pengawas
    • hakim servis
    • hakim tipikor
    • hakim tunggal

    Etymology 2

    Inherited from Malay حاکيم (hakim), from Classical Malay hakim, from Arabic حَكِيم (ḥakīm, “sage; scholar, naturalist; physician; philosopher”).

    Noun

    hakim (plural hakim-hakim)

    1. (literary) learned person, wise person, sage, scholar

    References

    Ladino

    Etymology

    From Arabic حَاكِم (ḥākim). Doublet of haham.

    Noun

    hakim m

    1. judge

    Malay

    Etymology

    Borrowed from Arabic حَاكِم (ḥākim).

    Pronunciation

    • (schwa-variety) IPA(key): /ˈhakem/ [ˈha.kem]
      • Rhymes: -akem, -kem, -em
    • (Literary Standard) IPA(key): /ˈhakim/ [ˈha.kim]
      • Rhymes: -akim, -kim, -im
    • Hyphenation: ha‧kim

    Noun

    hakim (Jawi spelling حاکيم, plural hakim-hakim)

    1. A judge:
      1. A public judicial official.
      2. Someone who decides the results of a competition.
    2. A smart or wise person.

    Derived terms

    Affixations
    Compounds
    • hakim besar
    Phrases
    • dihadapkan ke muka hakim
    • menjadi hakim sendiri

    Descendants

    • > Indonesian: hakim

    Further reading

    Serbo-Croatian

    Alternative forms

    • hàćim

    Etymology

    Borrowed from Ottoman Turkish حاكم (hakim), from Arabic حَاكِم (ḥākim).

    Pronunciation

    • IPA(key): /xǎkim/
    • Hyphenation: ha‧kim

    Noun

    hákim m anim (Cyrillic spelling ха́ким)

    1. (regional) a wise man
    2. (regional) judge

    Declension

    Declension of hakim
    singular plural
    nominative hakim hakimi
    genitive hakima hakima
    dative hakimu hakimima
    accusative hakima hakime
    vocative hakime hakimi
    locative hakimu hakimima
    instrumental hakimom hakimima

    References

    • “hakim”, in Hrvatski jezični portal [Croatian language portal] (in Serbo-Croatian), 2006–2026
    • Škaljić, Abdulah (1966), Turcizmi u srpskohrvatskom jeziku, Sarajevo: Svjetlost, page 302

    Turkish

    Etymology

    From Ottoman Turkish حكیم (hakim), from Arabic حَكِيم (ḥakīm, “wise”). Distant doublet of haham.

    Pronunciation

    • IPA(key): /ha.cim/

    Adjective

    hakim

    1. wise
      Synonym: bilge

    Synonyms

    Noun

    hakim (definite accusative hakimi, plural hakimler)

    1. sage, wise man
    2. philosopher

    Declension

    Declension of hakim
    singular plural
    nominative hakim hakimler
    definite accusative hakimi hakimleri
    dative hakime hakimlere
    locative hakimde hakimlerde
    ablative hakimden hakimlerden
    genitive hakimin hakimlerin

    Synonyms

    See also

    Uzbek

    Etymology

      Borrowed from Arabic حَكِيم (ḥakīm).

      Pronunciation

      • Hyphenation: ha‧kim

      Noun

      hakim

      1. (medicine) doctor
        Synonyms: vrach, doktor
      2. (government) mayor

      Declension

      Declension of hakim
      singular plural
      nominative hakim hakimlar
      genitive hakimning hakimlarning
      dative hakimga hakimlarga
      definite accusative hakimni hakimlarni
      locative hakimda hakimlarda
      ablative hakimdan hakimlardan
      similative hakimdek hakimlardek
      Possessive forms of hakim
      1st person singular
      singular plural
      nominative hakimim hakimlarim
      genitive hakimimning hakimlarimning
      dative hakimimga hakimlarimga
      definite accusative hakimimni hakimlarimni
      locative hakimimda hakimlarimda
      ablative hakimimdan hakimlarimdan
      similative hakimimdek hakimlarimdek
      2nd person singular
      singular plural
      nominative hakiming hakimlaring
      genitive hakimingning hakimlaringning
      dative hakimingga hakimlaringga
      definite accusative hakimingni hakimlaringni
      locative hakimingda hakimlaringda
      ablative hakimingdan hakimlaringdan
      similative hakimingdek hakimlaringdek
      3rd person singular
      singular plural
      nominative hakimi hakimlari
      genitive hakimining hakimlarining
      dative hakimiga hakimlariga
      definite accusative hakimini hakimlarini
      locative hakimida hakimlarida
      ablative hakimidan hakimlaridan
      similative hakimidek hakimlaridek
      1st person plural
      singular plural
      nominative hakimimiz hakimlarimiz
      genitive hakimimizning hakimlarimizning
      dative hakimimizga hakimlarimizga
      definite accusative hakimimizni hakimlarimizni
      locative hakimimizda hakimlarimizda
      ablative hakimimizdan hakimlarimizdan
      similative hakimimizdek hakimlarimizdek
      2nd person plural
      singular plural
      nominative hakimingiz hakimlaringiz
      genitive hakimingizning hakimlaringizning
      dative hakimingizga hakimlaringizga
      definite accusative hakimingizni hakimlaringizni
      locative hakimingizda hakimlaringizda
      ablative hakimingizdan hakimlaringizdan
      similative hakimingizdek hakimlaringizdek
      3rd person plural
      singular plural
      nominative hakimi hakimlari
      genitive hakimining hakimlarining
      dative hakimiga hakimlariga
      definite accusative hakimini hakimlarini
      locative hakimida hakimlarida
      ablative hakimidan hakimlaridan
      similative hakimidek hakimlaridek

      Derived terms

      • hakima
      • hakimlik

      Further reading