habitualiter

Latin

Etymology

    From habituālis (“habitual”) + -ter.

    Pronunciation

    Adverb

    habitualiter (not comparable)

    1. (Medieval Latin) habitually
      • 1879, Alfonso Maria de Liguori, Theologia Moralis, Hyacinthus Marietus, page 7:
        In eius conscientia iudicium illud virtualiter sive habitualiter existit, licet tenebris obscuratum
        (please add an English translation of this quotation)
    2. (Medieval Latin, theology, philosophy) potentially
      • 1603, Strabo Fulgensi, Bibliorum Sacrorum cum Glossa Ordinaria, page 362:
        Fuerut.n imped ti ab acquieſcedo docrtinae Chriſti per inuidiam & odium ipſius. & ſic nec habitualiter nec actualiter crediderut ipſum esse Deu.
        (please add an English translation of this quotation)

    References