genitiv

See also: Genitiv, genitív, and genitīv

Czech

Etymology

From Latin genitīvus, from genitus, the perfect passive participle of gignō (“beget”).

Pronunciation

  • IPA(key): [ˈɡɛnɪtɪf]
    • Audio:(file)
  • IPA(key): [ˈɡɛnɪtiːf]

Noun

genitiv m inan

  1. (grammar) genitive, genitive case
    Synonyms: druhý pád, původník, roditel, přisvojník

Declension

Further reading

Danish

Etymology

From Latin genitīvus.

Noun

genitiv c (singular definite genitiven, plural indefinite genitiver)

  1. (grammar) genitive
    Synonym: ejefald

Declension

Declension of genitiv
common
gender
singular plural
indefinite definite indefinite definite
nominative genitiv genitiven genitiver genitiverne
genitive genitivs genitivens genitivers genitivernes

References

Romanian

Etymology

    Learned borrowing from Latin genitīvus.

    Noun

    genitiv n (plural genitive)

    1. (grammar) the genitive case
      Synonym: caz genitiv

    Declension

    singular plural
    indefinite definite indefinite definite
    nominative-accusative genitiv genitivul genitive genitivele
    genitive-dative genitiv genitivului genitive genitivelor
    vocative genitivule genitivelor

    Serbo-Croatian

    Alternative forms

    Etymology

    Borrowed from German Genitiv, from Latin genitivus.

    Pronunciation

    • IPA(key): /ɡênitiːʋ/

    Noun

    gȅnitīv m inan (Cyrillic spelling ге̏нитӣв, relational adjective gȅnitīvnī)

    1. (grammar) genitive, the genitive case
      • 1767, Mathia Antonius Relkovich, Nova slavonska, i nimacska gramatika = Neue Slavonisch- und Deutsche Grammatik‎[1], Agram: Anton Jandera, page 69:
        Narástú ù Genitivu Neutra, kojah izhodè na me, le, te, paksu imparisilaba, kakono: Vríme, 𝔡𝔦𝔢 ℨ𝔢𝔦𝔱.
        Neutrum nouns that end in me, le, te are extended in the genitive, since they're imparisyllabic, such as: vrime 'time'.
      • 1854, Věkoslav Babukić, Ilirska slovnica, Zagreb: Bèrzotiskom nar. tiskarnice Dra. Ljudevita Gaja, page 167:
        Svekolike rěči, koje se svèršuju na suglasnik, i izlaze u Genitivu jedinstvenoga broja na a, jesu mužkoga spola
        All words ending in a consonant and ending with a in genitive singular are masculine
      • 1933–1934, Михаило С. Стевановић, “Источноцрногорски дијалект”, in Јужнословенски филолог‎[2], volume XIII, Београд, page 68 of 1–128:
        Облик генитива множине са старим наставком истог облика сачувале су доследно именице женскога рода чији се номинатив једнине завршава консонантом: ства̄ри̑, ријечи̑, ноћи̑
        Oblik genitiva množine sa starim nastavkom istog oblika sačuvale su dosledno imenice ženskoga roda čiji se nominativ jednine završava konsonantom: stvārȋ, riječȋ, noćȋ
        The form of the genitive plural with the old ending of the same form has been consistently retained in feminine nouns whose nominative singular ends in a consonant: stvārȋ, riječȋ, noćȋ

    Declension

    Declension of genitiv
    singular plural
    nominative gȅnitīv gȅnitīvi
    genitive gȅnitīva gȅnitīvā
    dative gȅnitīvu gȅnitīvima
    accusative gȅnitīv gȅnitīve
    vocative gȅnitīve gȅnitīvi
    locative gȅnitīvu gȅnitīvima
    instrumental gȅnitīvom gȅnitīvima

    Synonyms

    References

    • Snoj, Marko (2016), “genitiv”, in Slovenski etimološki slovar [Slovenian Etymology Dictionary] (in Slovene), 3rd edition, https://fran.si
    • “genitiv”, in Hrvatski jezični portal [Croatian language portal] (in Serbo-Croatian), 2006–2026

    Slovene

    Etymology

    (This etymology is missing or incomplete. Please add to it, or discuss it at the Etymology scriptorium.)

    Pronunciation

    • IPA(key): /ɡéːnitiʋ/

    Noun

    gẹ̑nitiv m inan

    1. (grammar) genitive case
      Synonym: rodilnik

    Declension

    This noun needs an inflection-table template.

    Further reading

    • “genitiv”, in Slovarji Inštituta za slovenski jezik Frana Ramovša ZRC SAZU (in Slovene), 2014–2026

    Swedish

    Etymology

    Borrowed from Latin genitīvus, from gignō (“to beget”).

    Pronunciation

    • IPA(key): /ˈjeːnɪˌtiːv/

    Noun

    genitiv n or c

    1. (grammar) genitive case

    Declension

    Hypernyms

    Veps

    Etymology

    Borrowed from Russian генитив (genitiv).

    Noun

    genitiv

    1. (grammar) genitive case

    Inflection

    Inflection of genitiv (inflection type 5/sana)
    nominative sing. genitiv
    genitive sing. genitivan
    partitive sing. genitivad
    partitive plur. —
    singular plural
    nominative genitiv —
    accusative genitivan —
    genitive genitivan —
    partitive genitivad —
    essive-instructive genitivan —
    translative genitivaks —
    inessive genitivas —
    elative genitivaspäi —
    illative genitivaha —
    adessive genitival —
    ablative genitivalpäi —
    allative genitivale —
    abessive genitivata —
    comitative genitivanke —
    prolative genitivadme —
    approximative I genitivanno —
    approximative II genitivannoks —
    egressive genitivannopäi —
    terminative I genitivahasai —
    terminative II genitivalesai —
    terminative III genitivassai —
    additive I genitivahapäi —
    additive II genitivalepäi —

    References

    • Zajceva, N. G.; Mullonen, M. I. (2007), “генитив”, in Uz’ venä-vepsläine vajehnik / Novyj russko-vepsskij slovarʹ [New Russian–Veps Dictionary]‎[3], Petrozavodsk: Periodika