fuin

See also: fūin

Irish

Etymology

From Middle Irish fuinid, from Old Irish fo·noí.

Pronunciation

  • IPA(key): /fˠɪnʲ/

Verb

fuin (present analytic fuineann, future analytic fuinfidh, verbal noun fuineadh, past participle fuinte)

  1. (literary) cook, bake
  2. knead

Conjugation

Conjugation of fuin (first conjugation – A)
indicative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present fuinim fuineann tú;
fuinir†
fuineann sé, sí fuinimid; fuineann muid fuineann sibh fuineann siad;
fuinid†
a fhuineann; a fhuineas fuintear
past d'fhuin mé; d'fhuineas /
fhuin mé‡; fhuineas‡
d'fhuin tú; d'fhuinis /
fhuin tú‡; fhuinis‡
d'fhuin sé, sí /
fhuin sé, sí‡
d'fhuineamar; d'fhuin muid /
fhuineamar‡; fhuin muid‡
d'fhuin sibh; d'fhuineabhair /
fhuin sibh‡;
fhuineabhair‡
d'fhuin siad; d'fhuineadar /
fhuin siad‡; fhuineadar‡
a d'fhuin fuineadh
past habitual d'fhuininn /
fuininn‡
d'fhuinteá /
fuinteá‡
d'fhuineadh sé, sí /
fuineadh sé, sí‡
d'fhuinimis; d'fhuineadh muid /
fuinimis‡; fuineadh muid‡
d'fhuineadh sibh /
fuineadh sibh‡
d'fhuinidís; d'fhuineadh siad /
fuinidís‡; fuineadh siad‡
a d'fhuineadh d'fhuintí /
fuintí‡
singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
future fuinfidh mé;
fuinfead
fuinfidh tú;
fuinfir†
fuinfidh sé, sí fuinfimid;
fuinfidh muid
fuinfidh sibh fuinfidh siad;
fuinfid†
a fhuinfidh; a fhuinfeas fuinfear
conditional d'fhuinfinn /
fuinfinn‡
d'fhuinfeá /
fuinfeá‡
d'fhuinfeadh sé, sí /
fuinfeadh sé, sí‡
d'fhuinfimis; d'fhuinfeadh muid /
fuinfimis‡; fuinfeadh muid‡
d'fhuinfeadh sibh /
fuinfeadh sibh‡
d'fhuinfidís; d'fhuinfeadh siad /
fuinfidís‡; fuinfeadh siad‡
a d'fhuinfeadh d'fhuinfí /
fuinfí‡
subjunctive singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present go bhfuine mé;
go bhfuinead†
go bhfuine tú;
go bhfuinir†
go bhfuine sé, sí go bhfuinimid;
go bhfuine muid
go bhfuine sibh go bhfuine siad;
go bhfuinid†
— go bhfuintear
past dá bhfuininn dá bhfuinteá dá bhfuineadh sé, sí dá bhfuinimis;
dá bhfuineadh muid
dá bhfuineadh sibh dá bhfuinidís;
dá bhfuineadh siad
— dá bhfuintí
imperative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
— fuinim fuin fuineadh sé, sí fuinimis fuinigí;
fuinidh†
fuinidís — fuintear
past participle fuinte
verbal noun fuineadh

† archaic or dialect form
‡ dependent form

  • Alternative verbal noun: fuint

Derived terms

  • fuinteoir (“kneader”)

References

  • Ó Dónaill, Niall (1977), “fuin”, in Foclóir Gaeilge–Béarla [Irish–English Dictionary], Dublin: An Gúm, →ISBN

Scottish Gaelic

Etymology

From Middle Irish fuinid, from Old Irish fo·noí. Cognate with Manx fuinn.

Pronunciation

  • IPA(key): /fuɲ/

Verb

fuin (past dh'fhuin, future fuinidh, verbal noun fuine or fuineadh, past participle fuinte)

  1. bake bread
  2. knead

Conjugation

Conjugation of fuin (regular)
indicative independent dependent
personal impersonal personal impersonal
past dh'fhuin dh'fhuineadh dh'fhuin dh'fhuineadh
future fuinidh fuinear
fuintear
fuin fuinear
fuintear
relative future dh'fhuineas dh'fhuinear — —
conditional independent dependent
personal impersonal personal impersonal
first person singular dh'fhuininn dh'fhuinteadh
dh'fhuinist1
dh'fhuiniste1
fuininn fuinteadh
fuinist1
fuiniste1
first person plural dh'fhuineamaid
dh'fhuineadh sinn
fuineamaid
fuineadh sinn
second/third person dh'fhuineadh fuineadh
imperative independent
singular plural impersonal
first person fuineam fuineamaid fuinear
fuintear
second person fuin fuinibh
third person fuineadh
past participle fuinte
verbal noun fuine

1. Lewis dialect form

  • Alternative verbal noun: fuineadh

Derived terms

  • fuineadaireachd f (“trade or business of a baker, baking”)

References

  • Edward Dwelly (1911), “fuin”, in Faclair Gàidhlig gu Beurla le Dealbhan [The Illustrated Gaelic–English Dictionary], 10th edition, Edinburgh: Birlinn Limited, →ISBN