fuaigh

Irish

Etymology

From Middle Irish úaigid, from Old Irish úaigid, from which also con·óigi (“to sew”); further from Proto-Celtic *ɸougīti, ultimately from Proto-Indo-European *pewǵ- (“to prick”).[1][2]

Pronunciation

Verb

fuaigh (present analytic fann, future analytic fafaidh, verbal noun fáil, past participle faite)

  1. (ambitransitive) sew, stitch (join by sewing)

Conjugation

Conjugation of fuaigh (first conjugation – C)
indicative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present fuaim fuann tú;
fuair†
fuann sé, sí fuaimid; fuann muid fuann sibh fuann siad;
fuaid†
a fhuann; a fhuas fuaitear
past d'fhuaigh mé; d'fhuas /
fhuaigh mé‡; fhuas‡
d'fhuaigh tú;
d'fhuais /
fhuaigh tú‡;
fhuais‡
d'fhuaigh sé, sí /
fhuaigh sé, sí‡
d'fhuamar; d'fhuaigh muid /
fhuamar‡; fhuaigh muid‡
d'fhuaigh sibh; d'fhuabhair /
fhuaigh sibh‡; fhuabhair‡
d'fhuaigh siad; d'fhuadar /
fhuaigh siad‡; fhuadar‡
a d'fhuaigh fuadh
past habitual d'fhuainn /
fuainn‡
d'fhuaiteá /
fuaiteá‡
d'fhuadh sé, sí /
fuadh sé, sí‡
d'fhuaimis; d'fhuadh muid /
fuaimis‡; fuadh muid‡
d'fhuadh sibh /
fuadh sibh‡
d'fhuaidís; d'fhuadh siad /
fuaidís‡; fuadh siad‡
a d'fhuadh d'fhuaití /
fuaití‡
singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
future fuafaidh mé;
fuafad
fuafaidh tú;
fuafair†
fuafaidh sé, sí fuafaimid;
fuafaidh muid
fuafaidh sibh fuafaidh siad;
fuafaid†
a fhuafaidh; a fhuafas fuafar
conditional d'fhuafainn /
fuafainn‡
d'fhuafá /
fuafá‡
d'fhuafadh sé, sí /
fuafadh sé, sí‡
d'fhuafaimis; d'fhuafadh muid /
fuafaimis‡; fuafadh muid‡
d'fhuafadh sibh /
fuafadh sibh‡
d'fhuafaidís; d'fhuafadh siad /
fuafaidís‡; fuafadh siad‡
a d'fhuafadh d'fhuafaí /
fuafaí‡
subjunctive singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present go bhfua mé;
go bhfuad†
go bhfua tú;
go bhfuair†
go bhfua sé, sí go bhfuaimid;
go bhfua muid
go bhfua sibh go bhfua siad;
go bhfuaid†
— go bhfuaitear
past dá bhfuainn dá bhfuaiteá dá bhfuadh sé, sí dá bhfuaimis;
dá bhfuadh muid
dá bhfuadh sibh dá bhfuaidís;
dá bhfuadh siad
— dá bhfuaití
imperative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
— fuaim fuaigh fuadh sé, sí fuaimis fuaigí;
fuaidh†
fuaidís — fuaitear
past participle fuaite
verbal noun fuáil

† archaic or dialect form
‡ dependent form

  • uaim (“to join together”)

Mutation

Mutated forms of fuaigh
radical lenition eclipsis
fuaigh fhuaigh bhfuaigh

Note: Certain mutated forms of some words can never occur in standard Modern Irish.
All possible mutated forms are displayed for convenience.

References

  1. ^ Stüber, Karin (1998), The Historical Morphology of n-Stems in Celtic (Maynooth studies in Celtic linguistics; III), Department of Old Irish, National University of Ireland, Maynooth, →ISBN, page 77
  2. ^ Vendryes, Joseph (1959–96), “3 úag-”, in Lexique étymologique de l’irlandais ancien [Etymological lexicon of Old Irish] (in French), volume T U, Dublin, Paris: Dublin Institute for Advanced Studies, Centre national de la recherche scientifique, page U-3
  3. ^ Finck, F. N. (1899), Die araner mundart [The Aran Dialect] (in German), Zweiter Band: Wörterbuch [Second volume: Dictionary], Marburg: Elwert’sche Verlagsbuchhandlung, page 117
  4. ^ Quiggin, E. C. (1906), A Dialect of Donegal, Cambridge University Press, § 168, page 63

Further reading