friðr
See also: fríðr
Old Norse
Etymology
From Proto-Germanic *friþuz. Cognate with Old English friþ, Old High German fridu.
Noun
friðr m
Declension
| masculine | singular | |
|---|---|---|
| indefinite | definite | |
| nominative | friðr | friðrinn |
| accusative | frið | friðinn |
| dative | friði | friðinum |
| genitive | friðar | friðarins |
Derived terms
Descendants
Categories: