fraudator

Latin

Etymology

    From fraudō + -tor.

    Pronunciation

    Noun

    fraudātor m (genitive fraudātōris, feminine fraudātrīx); third declension

    1. fraudster, swindler, cheat, con man, con artist

    Declension

    Third-declension noun.

    Descendants

    • Italo-Romance:
      • Italian: frodatore

    Verb

    fraudātor

    1. second/third-person singular future passive imperative of fraudō

    References

    • “fraudator”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “fraudator”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • “fraudator”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.

    Romanian

    Etymology

      From frauda + -tor. Compare Italian fraudatore.

      Noun

      fraudator m (plural fraudatori)

      1. fraudster

      Declension

      singular plural
      indefinite definite indefinite definite
      nominative-accusative fraudator fraudatorul fraudatori fraudatorii
      genitive-dative fraudator fraudatorului fraudatori fraudatorilor
      vocative fraudatorule fraudatorilor

      References

      • fraudator in Academia Română, Micul dicționar academic, ediția a II-a, Bucharest: Univers Enciclopedic, 2010. →ISBN