flakka

See also: flåkkå

English

Etymology

From colloquial Spanish flaka (“an elegant, charming woman”), derived from Spanish flaca (“skinny, slender”).

Pronunciation

  • Audio (Australia):(file)

Noun

flakka (uncountable)

  1. (slang) The stimulant drug alpha-pyrrolidinopentiophenone or alpha-PVP.

Translations

Dutch

Etymology

Probably borrowed from English flakka.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈflɑ.kaː/
  • Audio:(file)
  • Hyphenation: flak‧ka
  • Rhymes: -ɑkaː

Noun

flakka m (uncountable, no diminutive)

  1. (slang) flakka

Icelandic

Etymology

From Old Norse flakka, from Proto-Germanic *flakkōną (“to flutter, wander, roam”), from Proto-Indo-European *pleḱ-, which could be related to Ancient Greek πλάζω (plázō, “to turn away from”).

Pronunciation

  • IPA(key): [ˈflahka]
  • Rhymes: -ahka

Verb

flakka (weak verb, third-person singular past indicative flakkaði, supine flakkað)

  1. (intransitive) to wander, to roam
    Synonyms: ráfa, eigra, reika, rangla, sveima

Conjugation

flakka – active voice (germynd)
infinitive nafnháttur að flakka
supine sagnbót flakkað
present participle
flakkandi
indicative
subjunctive
present
past
present
past
singular ég flakka flakkaði flakki flakkaði
þú flakkar flakkaðir flakkir flakkaðir
hann, hún, það flakkar flakkaði flakki flakkaði
plural við flökkum flökkuðum flökkum flökkuðum
þið flakkið flökkuðuð flakkið flökkuðuð
þeir, þær, þau flakka flökkuðu flakki flökkuðu
imperative boðháttur
singular þú flakka (þú), flakkaðu
plural þið flakkið (þið), flakkiði1
1 Spoken form, usually not written; in writing, the unappended plural form (optionally followed by the full pronoun) is preferred.

Derived terms

  • flakk (“wandering, roaming”)
  • flakkari (“wanderer, vagrant”)

References

  • Kroonen, Guus (2013), “flakkon”, in Etymological Dictionary of Proto-Germanic (Leiden Indo-European Etymological Dictionary Series; 11)‎[1], Leiden, Boston: Brill, →ISBN, page 144

Norwegian Nynorsk

Alternative forms

Etymology

From Old Norse flakka.

Pronunciation

  • IPA(key): /²flɑkːɑ/

Verb

flakka (present tense flakkar, past tense flakka, past participle flakka, passive infinitive flakkast, present participle flakkande, imperative flakka/flakk)

  1. to wander about
  2. to flicker (as the light of a candle)
  3. to flit (move rapidly, unpredictably)

References

Old Norse

Etymology

From Proto-Germanic *flakkōną (“to flutter, wander, roam”), from Proto-Indo-European *pleḱ-.

Verb

flakka (singular past indicative flakkaði, plural past indicative flǫkkuðu, past participle flakkað)

  1. To wander or roam.

Conjugation

Conjugation of flakka — active (weak class 2)
infinitive flakka
present participle flakkandi
past participle flakkaðr
indicative subjunctive
present past present past
1st person singular flakka flakkaða flakka flakkaða
2nd person singular flakkar flakkaðir flakkir flakkaðir
3rd person singular flakkar flakkaði flakki flakkaði
1st person plural flǫkkum flǫkkuðum flakkim flakkaðim
2nd person plural flakkið flǫkkuðuð flakkið flakkaðið
3rd person plural flakka flǫkkuðu flakki flakkaði
imperative present
2nd person singular flakka
1st person plural flǫkkum
2nd person plural flakkið
Conjugation of flakka — mediopassive (weak class 2)
infinitive flakkask
present participle flakkandisk
past participle flakkazk
indicative subjunctive
present past present past
1st person singular flǫkkumk flǫkkuðumk flǫkkumk flǫkkuðumk
2nd person singular flakkask flakkaðisk flakkisk flakkaðisk
3rd person singular flakkask flakkaðisk flakkisk flakkaðisk
1st person plural flǫkkumsk flǫkkuðumsk flakkimsk flakkaðimsk
2nd person plural flakkizk flǫkkuðuzk flakkizk flakkaðizk
3rd person plural flakkask flǫkkuðusk flakkisk flakkaðisk
imperative present
2nd person singular flakkask
1st person plural flǫkkumsk
2nd person plural flakkizk

Descendants

  • Icelandic: flakka
  • Faroese: flakka
  • Norwegian Nynorsk: flakka, flakke
  • Swedish: flacka
  • Danish: flakke