erudio

Latin

Etymology

    From ex- (“out of, away from”) + rudis (“uncultivated, unrefined; unlearned, unskilled”) + -iō.

    Pronunciation

    Verb

    ērudiō (present infinitive ērudīre, perfect active ērudīvī or ērudiī, supine ērudītum); fourth conjugation

    1. to instruct, to educate; to cultivate, to refine
      Synonyms: doceō, discō, ēducō, īnstruō, ēdoceō, magistrō, imbuō, fingō

    Conjugation

    Derived terms

    Descendants

    • Italian: erudire
    • Sicilian: erudiri

    References

    • “erudio”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “erudio”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • “erudio”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
    • Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book‎[1], London: Macmillan and Co.
      • to receive instruction from some one: institui or erudiri ab aliquo
      • to teach some one letters: erudire aliquem artibus, litteris (but erudire aliquem in iure civili, in re militari)