dziwactwo

Polish

Etymology

    From dziwak + -ctwo.

    Pronunciation

    • IPA(key): /d͡ʑiˈva.t͡stfɔ/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -at͡stfɔ
    • Syllabification: dzi‧wa‧ctwo

    Noun

    dziwactwo n

    1. (countable) quirk, peculiarity, idiosyncrasy
    2. (uncountable) quirkiness, eccentricity
      Synonym: dziwaczność

    Declension

    Declension of dziwactwo
    singular plural
    nominative dziwactwo dziwactwa
    genitive dziwactwa dziwactw
    dative dziwactwu dziwactwom
    accusative dziwactwo dziwactwa
    instrumental dziwactwem dziwactwami
    locative dziwactwie dziwactwach
    vocative dziwactwo dziwactwa

    Further reading

    • “dziwactwo”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “dziwactwo”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)