dziekan

See also: Dziekan

Polish

Etymology

    Borrowed from Old Czech děkan, from Latin decānus.[1]

    Pronunciation

    • IPA(key): /ˈd͡ʑɛ.kan/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -ɛkan
    • Syllabification: dzie‧kan
    • Homophone: Dziekan

    Noun

    dziekan m pers

    1. (education) dean
    2. (Christianity) dean
    3. (diplomacy) dean

    Declension

    Declension of dziekan
    singular plural
    nominative dziekan dziekani, dziekany1
    genitive dziekana dziekanów
    dative dziekanowi dziekanom
    accusative dziekana dziekanów
    instrumental dziekanem dziekanami
    locative dziekanie dziekanach
    vocative dziekanie dziekani

    1Deprecative.

    Derived terms

    adjective
    nouns

    References

    1. ^ Mieczysław Basaj; Janusz Siatkowski (2006), “dziekan”, in Bohemizmy w języku polskim: Słownik (in Polish), Warsaw: Wydział Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego, →ISBN, page 55

    Further reading

    • “dziekan”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “dziekan”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)