dziedzic

See also: Dziedzic and dziedzić

Polish

Etymology

    Inherited from Proto-Slavic *dědiťь.

    Pronunciation

     
    • IPA(key): /ˈd͡ʑɛ.d͡ʑit͡s/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -ɛd͡ʑit͡s
    • Syllabification: dzie‧dzic
    • Homophone: Dziedzic

    Noun

    dziedzic m pers (female equivalent dziedziczka)

    1. heir, inheritor, successor
    2. landlord, laird, squire
      Synonyms: gospodarz, ziemianin
    3. (Kielce, forestry) reseeder (tree left for reseeding after clearing a forest)
      Synonym: nasiennik

    Declension

    Declension of dziedzic
    singular plural
    nominative dziedzic dziedzice, dziedzicowie
    genitive dziedzica dziedziców
    dative dziedzicowi dziedzicom
    accusative dziedzica dziedziców
    instrumental dziedzicem dziedzicami
    locative dziedzicu dziedzicach
    vocative dziedzicu dziedzice, dziedzicowie

    Derived terms

    Further reading

    • “dziedzic”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “dziedzic”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)
    • Władysław Siarkowski (1891), “dziedzic”, in “Słowniczek gwary ludowej z okolic Pińczowa”, in Sprawozdania Komisyi Językowej Akademii Umiejętności (in Polish), volume 4, page 336
    • Józefa Kobylińska (2001), “dziedzic”, in Marian Kucała, editor, Słownik gwary gorczańskiej (zagórzańskiej)‎[3] (in Polish), Kraków: Wydawnictwo Naukowe Akademii Pedagogicznej, →ISBN, page 35