dyskomfort

Polish

Etymology

    Borrowed from English discomfort, from Middle English discomforten, from Anglo-Norman descomforter.

    Pronunciation

    • IPA(key): /dɘsˈkɔm.fɔrt/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -ɔmfɔrt
    • Syllabification: dys‧kom‧fort

    Noun

    dyskomfort m inan

    1. discomfort (mental or bodily distress)
      Synonym: niewygoda
      Antonym: komfort

    Declension

    Declension of dyskomfort
    singular
    nominative dyskomfort
    genitive dyskomfortu
    dative dyskomfortowi
    accusative dyskomfort
    instrumental dyskomfortem
    locative dyskomforcie
    vocative dyskomforcie

    Derived terms

    adjective
    • dyskomfortowy

    Further reading

    • “dyskomfort”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “dyskomfort”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)