dubitator

Latin

Etymology

    From dubitō (“doubt”) + -tor.

    Pronunciation

    Noun

    dubitātor m (genitive dubitātōris); third declension

    1. A doubter.

    Declension

    Third-declension noun.

    Descendants

    • Italian: dubitatore

    References

    • “dubitator”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “dubitator”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.