drapić

Old Polish

Etymology

    Inherited from Proto-Slavic *drapiti. By surface analysis, drapać +‎ -ić. First attested in 1448–1450.

    Pronunciation

    • IPA(key): (10th–15th CE) /dra(ː)pʲit͡ɕʲ/
    • IPA(key): (15th CE) /drapʲit͡ɕʲ/, /drɒpʲit͡ɕʲ/

    Verb

    drapić impf (perfective podrapić or zdrapić)

    1. (attested in Masovia, hapax legomenon) to rob, to plunder, to pillage
      • 1895 [1448–1450], Mikołaj Suled, edited by Franciszek Piekosiński, Tłumaczenia polskie statutów ziemskich, Kodeks Świętosławów, Warka, page 42:
        Gest gych wy[e]le, gysz […] byerzą szobye prz[y]ciną procz wlosthnych stron myaszkanya, a thako szą powlaczayącz, czvdzego drapycz szą nye boyą
        [Jest jich wi[e]le, jiż […] bierzą sobie prz[y]czynę procz włostnych stron mięszkania a tako się powłaczając cudzego drapić się nie boją]

    Derived terms

    nouns
    verbs
    • rozdrapić pf
    adjectives
    adverbs
    proper nouns
    verbs
    • podrapieżyć pf, zdrapieżyć pf, drapieżyć impf

    References