dośmieć

Polish

Etymology

    From do- + śmieć (“to dare”).

    Pronunciation

    Verb

    dośmieć pf

    1. (intransitive, Podegrodzie) to dare; to still be able [with infinitive ‘to do what’]
      Nie dośmiała jedne nogi podniś, bo juz byli pod jodłom. ― She couldn't/wouldn't dare lift one of her legs because both of them were already under a fir tree.

    Further reading

    • Karol Mátyás (1891), “dośmieć”, in “Słowniczek gwary ludu zamieszkującego wschodnio-południową najbliższą okolicę Nowego Sącza”, in Sprawozdania Komisyi Językowej Akademii Umiejętności (in Polish), volume 4, Kraków: Drukarnia Uniwersytetu Jagiellońskiego, page 321