śmieć

Polish

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈɕmjɛt͡ɕ/
  • Audio:(file)
  • Rhymes: -ɛt͡ɕ
  • Syllabification: śmieć

Etymology 1

    Inherited from Proto-Slavic *sъ̏metь, from *sъmesti.

    Noun

    śmieć m inan

    1. piece of garbage or trash
    2. trash (something worthless or of low quality)
      Synonyms: see Thesaurus:badziewie
    3. (in the plural) rubbish, garbage, trash, waste, refuse, junk
    Declension
    Declension of śmieć
    singular plural
    nominative śmieć śmieci, śmiecie
    genitive śmiecia śmieci
    dative śmieciowi śmieciom
    accusative śmieć śmieci, śmiecie
    instrumental śmieciem śmieciami
    locative śmieciu śmieciach
    vocative śmieciu śmieci, śmiecie
    Alternative forms
    Derived terms
    adjectives
    verb
    verbs

    Noun

    śmieć m pers

    1. (colloquial) trash (contemptible or despicable person)
    Declension
    Declension of śmieć
    singular plural
    nominative śmieć śmiecie
    genitive śmiecia śmieci
    dative śmieciowi śmieciom
    accusative śmiecia śmieci
    instrumental śmieciem śmieciami
    locative śmieciu śmieciach
    vocative śmieciu śmiecie

    Etymology 2

      Inherited from Old Polish śmieć, from Proto-Slavic *sъmě̀ti, from *sъ- +‎ *měti, from Proto-Indo-European *meh₁-.

      Verb

      śmieć impf

      1. (intransitive) dare (to have enough courage (to do something))
        Synonym: ważyć się
        Jak śmiesz! ― How dare you!
      Conjugation
      Conjugation of śmieć impf (class II)
      person singular plural
      masculine feminine neuter virile nonvirile
      infinitive śmieć
      present tense 1st śmiem śmiemy
      2nd śmiesz śmiecie
      3rd śmie śmieją, śmią
      impersonal śmie się
      past tense 1st śmiałem,
      -(e)m śmiał
      śmiałam,
      -(e)m śmiała
      śmiałom1,
      -(e)m śmiało
      śmieliśmy,
      -(e)śmy śmieli
      śmiałyśmy,
      -(e)śmy śmiały
      2nd śmiałeś,
      -(e)ś śmiał
      śmiałaś,
      -(e)ś śmiała
      śmiałoś1,
      -(e)ś śmiało
      śmieliście,
      -(e)ście śmieli
      śmiałyście,
      -(e)ście śmiały
      3rd śmiał śmiała śmiało śmieli śmiały
      impersonal śmiano
      future tense 1st będę śmiał, będę śmieć będę śmiała, będę śmieć będę śmiało1, będę śmieć będziemy śmieli, będziemy śmieć będziemy śmiały, będziemy śmieć
      2nd będziesz śmiał, będziesz śmieć będziesz śmiała, będziesz śmieć będziesz śmiało1, będziesz śmieć będziecie śmieli, będziecie śmieć będziecie śmiały, będziecie śmieć
      3rd będzie śmiał, będzie śmieć będzie śmiała, będzie śmieć będzie śmiało, będzie śmieć będą śmieli, będą śmieć będą śmiały, będą śmieć
      impersonal będzie śmieć się
      conditional 1st śmiałbym,
      bym śmiał
      śmiałabym,
      bym śmiała
      śmiałobym1,
      bym śmiało
      śmielibyśmy,
      byśmy śmieli
      śmiałybyśmy,
      byśmy śmiały
      2nd śmiałbyś,
      byś śmiał
      śmiałabyś,
      byś śmiała
      śmiałobyś1,
      byś śmiało
      śmielibyście,
      byście śmieli
      śmiałybyście,
      byście śmiały
      3rd śmiałby,
      by śmiał
      śmiałaby,
      by śmiała
      śmiałoby,
      by śmiało
      śmieliby,
      by śmieli
      śmiałyby,
      by śmiały
      impersonal śmiano by
      imperative 1st niech śmiem śmiejmy
      2nd śmiej śmiejcie
      3rd niech śmie niech śmieją, niech śmią
      less common forms
      pluperfect
      (dated, literary)
      1st śmiałem był śmiałam była śmiałom było1 śmieliśmy byli śmiałyśmy były
      2nd śmiałeś był śmiałaś była śmiałoś było1 śmieliście byli śmiałyście były
      3rd śmiał był śmiała była śmiało było śmieli byli śmiały były
      past conditional
      (dated, literary)
      1st byłbym śmiał byłabym śmiała byłobym śmiało1 bylibyśmy śmieli byłybyśmy śmiały
      2nd byłbyś śmiał byłabyś śmiała byłobyś śmiało1 bylibyście śmieli byłybyście śmiały
      3rd byłby śmiał byłaby śmiała byłoby śmiało byliby śmieli byłyby śmiały
      active adjectival participle śmiejący, śmiący śmiejąca, śmiąca śmiejące, śmiące śmiejący, śmiący śmiejące, śmiące
      contemporary adverbial participle śmiejąc, śmiąc
      verbal noun śmienie

      1Personal neuter forms might be considered nonstandard, protological, or nonce, appearing mostly in literature to refer to grammatically neuter nouns, however might also be used for people who prefer neuter forms.

      adjective
      verbs

      Etymology 3

        See śniedź.

        Noun

        śmieć f

        1. (Kuyavia) alternative form of śniedź

        Etymology 4

          See the etymology of the corresponding lemma form.

          Verb

          śmieć

          1. second-person singular imperative of śmiecić

          Further reading

          • “śmieć”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
          • “śmieć”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)

          Silesian

          Pronunciation

          • IPA(key): /ˈɕmjɛt͡ɕ/
          • Audio:(file)
          • Rhymes: -ɛt͡ɕ
          • Syllabification: śmieć

          Etymology 1

            Borrowed from Czech smět.

            Verb

            śmieć impf

            1. (auxiliary) may; to be allowed
              Niy śmisz jeszcze tego brać. ― You may not take that yet.
            Conjugation

            This verb needs an inflection-table template.

            Etymology 2

              Inherited from Old Polish śmieć.

              Verb

              śmieć impf

              1. (intransitive) to dare
              Conjugation

              This verb needs an inflection-table template.

              Further reading

              • Eugeniusz Kosmała (2023), “śmieć”, in Dykcjōnôrz Ślonsko-Polski (in Silesian), s, pages 340, 341
              • śmieć in dykcjonorz.eu