discurro

Latin

Etymology

    From dis- + currō.

    Pronunciation

    Verb

    discurrō (present infinitive discurrere, perfect active discurrī, supine discursum); third conjugation

    1. to run about, in different directions, or to and fro; to roam, wander
      Synonyms: errō, pererrō, pervagor, vagor, peragrō, lūstrō, perlūstrō, pālor
      • c. 4 BCE – 65 CE, Seneca Minor, Epistulae Morales ad Lucilium 1.2.1:
        Nōn discurris nec locōrum mūtātiōnibus inquiētārīs. Aegrī animī ista iactātiō est.
        [Seneca to Lucilius:] You neither run about nor distract yourself by changing places. Such agitation is [a sign] of a troubled mind.

    Conjugation

    • Perfect forms discucurrī are occasionally found.

    Derived terms

    Descendants

    • Asturian: escurrir, descurrir
    • Catalan: discórrer
    • Emilian: dscårrer
    • French: discourir
    • Galician: discorrer
    • Italian: discorrere
    • Middle Italian: discorere
    • Portuguese: discorrer
    • Sicilian: discùrriri
    • Spanish: discurrir, descorrer

    References

    • “discurro”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “discurro”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • “discurro”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.

    Spanish

    Pronunciation

    • IPA(key): /disˈkuro/ [d̪isˈku.ro]
    • Rhymes: -uro
    • Syllabification: dis‧cu‧rro

    Verb

    discurro

    1. first-person singular present indicative of discurrir